• Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: Ανθρωποσοφική ιατρική

Έρευνα - Απόδοση: Γεράσιμος Κατραμάδος

 

1. Μυθολογικά: Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος, Αλεξανδρινός ποιητής του 3ου π.Χ. αιώνα στα ”Αργο-ναυτικά” του ιστορεί πως ”όταν οι Αργοναύτες θα έβλεπαν τις εκβολές του ποταμού Φάσιδος θα είχαν φτάσει στην Κολχίδα που βρίσκεται στην εσχατιά της θάλασσας και της στεριάς. Εκεί ο Ιάσων, με τη βοήθεια της Μήδειας θα νικήσει τον Δράκο και θα αποκτήσει το χρυσόμαλλο δέρας προκειμένου να το φέρει στην Ελλάδα. Είναι ο όρος του σφετεριστή βασιλέα της Ιωλκού Πελία για να πάρει πίσω τον θρόνο του πατέρα του Αίσονα. Το φάρμακο της Μήδειας ήταν ένα βάλσαμο από το αίμα του Προμηθέα που στάλαξε στον Καύκασο .Εκεί άνθισε ένα λουλούδι, το Κολχικό, στο χρώμα του κρόκου και από τον χυμό της ρίζας του η Μήδεια έφτιαξε ένα πανίσχυρο φίλτρο. Τις μαγικές-θεραπευτικές ικανότητες της Μήδειας μαρτυράει η συγγένειά της με την Κίρκη-αδελφή του πατέρα της Αιήτη- και την Εκάτη, όπως η ίδια καυχιέται.” Στην τραγωδία του Ευριπίδη ”Μήδεια”η Κολχίτισσα, όπως την αποκαλεί, συναντά τον άτεκνο βασιλιά της Αθήνας Αιγέα ο οποίος επιστρέφει από το μαντείο των Δελφών όπου πήγε για να ζητήσει χρησμό προκειμένου να αποκτήσει διάδοχο. Του λέει λοιπόν: «Το άγονο σπέρμα εγώ θα σου γιατρέψω και θα σε κάμω να γεννήσεις πλήθος τέκνα από τέτοια βότανα γνωρίζω»
Εδώ το βότανο είναι φάρμακο, μέσον θεραπευτικό, αλλά η ”φαρμακίς” Μήδεια στη συνέχεια ομολογεί: «Με φαρμάκια θα’ χω ποτίσει τα χαρίσματα που στέλνω στην αντίζηλή μου [στεφάνι και πέπλο]»
Μόλις η Γλαύκη, σύζυγος του Ιάσονα, για την οποία ο Ιάσονας πρόδωσε τη Μήδεια προκαλώντας την τραγική του μοίρα, τα φόρεσε, κυκλώθηκε από μαγική φωτιά και πέθανε φριχτά, το ίδιο και ο πατέρας της Κρέοντας, βασιλιάς της Κορίνθου καθώς την αγκάλιασε για να την συντρέξει. Εξάλλου το ρήμα ”μήδομαι” που σημαίνει στοχάζομαι, συλλογίζομαι, μηχανεύομαι, επινοώ, φροντίζω, θεραπεύω και θεραπεύομαι έχει την ίδια ρίζα με τη Μήδεια. Όταν λοιπόν οι Αργοναύτες επέστρεψαν στην Ιωλκό με το ερωτευμένο ζευγάρι Ιάσονας- Μήδεια, η ”παμφάρμακος[2]" εισήχθη στη θεραπεία της ποδάγρας (ουρική αρθρίτιδα). Η ποδάγρα καθ' όλη τη βυζαντινή περίοδο ήταν πολύ συχνή ασθένεια, καθώς 14 από τους 86 συνολικά αυτοκράτορες φαίνεται να είχαν υποφέρει από αυτήν. Άλλοι παράγοντες της εποχής όπως οι σωλήνες μολύβδου του αποχετευτικού συστήματος της πόλης της Κωνσταντινούπολης, τα σκεύη, αλλά και η παραγωγή του πετιμεζιού από σταφύλια, συνέβαλαν στην εμφάνισή της. Αν και υπάρχει η πεποίθηση ότι ο Αλέξανδρος ο Τραλλιανός ήταν γιατρός που ανακάλυψε τις ιδιότητες του φυτού, ο Severus Iatrosophista, ο Θεοδόσιος ο Φιλόσοφος και ο Jacobus Psychrestos, ήταν οι θεραπευτές που εισήγαγαν το ερμοδάκτυλο ως την πρωτοποριακή θεραπεία της ποδάγρας στην πρώιμη Βυζαντινή περίοδο.

 

2. Περιγραφή: Το Κολχικό (βοτανική ονομασία: Colchicum autumnale L.)[1], ή αλλιώς κολχικό το φθινοπωρινό, είναι ένα φυτό που ανήκει στο γένος Colchicum και αριθμεί περί τα 60 διαφορετικά είδη. Το Colchicum Autumnale είναι συνήθως διαδεδομένο στα υγρά και πλούσια λιβάδια, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, αλλά και της νότιας και κεντρικής Ευρώπης.
Είναι βολβώδης πόα, της οποίας ο βολβός έχει μέγεθος καρυδιού. Τα άνθη έχουν χρώμα ρόδινο, με μακρύ ποδίσκο. Τα φύλλα του φυτού είναι μεγάλα λογχοειδή.

 

3. Τοξικότητα: Το κολχικό είναι τοξικό φυτό και περιέχει μία ουσία, την κολχικίνη, η οποία έχει την ικανότητα να σταματά τη διαίρεση των κυττάρων αλλά είναι πολύ τοξική. Μπορεί να προκαλέσει καρδιακή ανεπάρκεια. Η δηλητηρίαση από αυτό το φυτό είναι επικίνδυνη, και τα συμπτώματα εμφανίζονται λίγες ώρες αργότερα.

 

4. Θεραπευτικές ιδιότητες: Η κολχικίνη (colchicine) διακόπτει τον κύκλο της εναπόθεσης κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου στους ιστούς των αρθρώσεων. Μειώνει την χημειοταξία και φαγοκυττάρωση των λευκοκυττάρων και αναστέλλει τον σχηματισμό και την απελευθέρωση μιας χημειοτακτικής γλυκοπρωτεΐνης που παράγεται κατά την φαγοκυττάρωση των κρυστάλλων ουρικού οξέος. Επίσης αναστέλλει τη συναρμολόγηση των μικροσωληνίσκων σε διάφορα κύτταρα, συμπεριλαμβανομένων των λευκοκυττάρων, πιθανώς μέσω της σύνδεσής της και παρεμβαίνοντας με στον πολυμερισμό της τουμπουλίνης (υπομονάδας μικροσωληνίσκων). Σε μικρές δόσεις ανακουφίζει από τους αρθριτικούς πόνους σε μεγάλες δόσεις φέρνει διάρροια και σε μεγαλύτερες τον θάνατο. Πρέπει να χρησιμοποιείται απαραίτητα με την παρακολούθηση ιατρού.
Δεν έχει αναλγητικές ή αντιπυρετικές ιδιότητες και δεν επηρεάζει τον μεταβολισμό ή την αποβολή του ουρικού οξέος, αν και είναι πολύ αποτελεσματική στην ουρική αρθρίτιδα. Ο μηχανισμός με τον οποίο η κολχικίνη ανακουφίζει από τις προσβολές της οξείας ουρικής αρ­θρίτιδας δεν είναι πλήρως γνωστός. Η κολχικίνη έχει ασθενή αντιφλεγμονώδη, αλλά όχι αναλγητική, δράση και δεν έχει αποτέλεσμα σε άλλους τύπους πόνου, φλεγμονής ή αρθρίτιδας. Δεν έχει διουρητική δράση και δεν επηρεάζει την νεφρική απέκκριση του ουρι­κού οξέος ή τα επίπεδά του ουρικού στο αίμα, όπως και την διαλυτότητα του ουρικού στο πλάσμα ή την σύνδεση με τις πρωτεΐνες του πλάσματος.

[1] παμφάρμᾰκος: -ον, ὁἔμπειρος εἰς πάντα τὰ εἴδη τῶν μαγικῶν φαρμάκων, ἐπὶ τῆς Μηδείας, Πινδ. Π. 4. 415

[2] Ερμοδάκτυλός (Ερμής+δάκτυλος, όπου δάκτυλος "εκ της ρίζης "δικ-" ή "δεκ-", του δείκνυμι και δέχομαι" [Άννα Τζιροπούλου "Ο εν τη λέξει λόγος"]), Αγγελιαφόρος των θεών και προστάτης των ανθρώπων ο Ερμής οποίος στη ραψωδία της "Οδύσσειας" δίνει "φάρμακον εσθλόν" στον Οδυσσέα για να τον προστατεύσει από τα "μάγια" της Κίρκης: "μα ως το λαγκάδι το άγιο εδιάβηκα και κόντευα να φτάσω στης Κίρκης πια το αρχοντοπάλατο της πολυφαρμακούσας, εκεί μου απάντηξε ο χρυσόραβδος Ερμής [...] Για πού τραβάς ξανά, βαριόμοιρε, στ΄ ακρόβουνα μονάχος [...] Ωστόσο θέλω από τα βάσανα να σε γλιτώσω τούτα. Να πάρε αυτό το καλοβότανο και κράτα το, στης Κίρκης σα μπεις, να σκέπει το κεφάλι σου, κακη ώρα να μη σέ ΄βρει." (απόδοση: Καζαντζάκη-Κακριδή).

Untitled 1

5. Το Κολχικό στην Ανθρωποσοφική ιατρική : Έχοντας γνωρίσει τη συγκεκριμένη ανάπτυξη και τα πρότυπα ζωής της οικογένειας των κρίνων, βλέπουμε ότι στο φθινοπωρινό Κολχικό υπάρχουν κάθε είδους αντίθετες τάσεις. Μπαίνει στο στάδιο της ανθοφορίας όταν οι ζωτικές ενέργειες του έτους εξαντλούνται, με τη ζωτικότητα των φυτών να αποσύρεται σε ρίζες και σπόρους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση του Κολχικού το άνθος παραμένει στο βολβό, συμπιέζεται και ωθείται προς τα κάτω στις υπόγειες περιοχές, το άνω αναγκάζεται να πάει προς τα κάτω πιο χαμηλά, χωρίς να μεσολαβεί μεταξύ τους κάποια σφαίρα φυλλώματος.
Ο ρυθμός ζωής αυτού του φυτού έρχεται σε αντίθεση με τον κανονικό ρυθμό ζωής. Η ποιότητα βλάστησης που παρουσιάζει η οικογένεια του, (που αφήνει πίσω όλη την ποιότητα των ριζών και των φύλλων και ανεβαίνει ελεύθερα σε υψηλότερες περιοχές), σε αυτό το φυτό βλέπουμε ότι είναι συγκρατημένη. Η βλάστηση της γύρης στο στίγμα χρειάζεται εβδομάδες για να φτάσει το ωάριο στην ωοθήκη κάτω στον βολβό. Η "γονιμοποίηση" συμβαίνει μόνο τα Χριστούγεννα. Ο σπόρος αναπτύσσεται το χειμώνα και όχι το καλοκαίρι. Την άνοιξη, (όταν ανθίζουν όλα τα "φυσιολογικά" φυτά), ξεπροβάλει το ψευδοκάρπιο με τη κάψουλα του σκούρου σπόρου ενώ παράλληλα αυτή την εποχή κάνουν την εμφάνισή τους και τα φύλλα του και συνθέτουν τον θυγατρικό βολβό που θα ανθίσει το επόμενο φθινόπωρο. Το καλοκαίρι, το φυτό «ξεκουράζεται» κάτω από το έδαφος. Οπότε στη περίπτωση του Κολχικού οι θέσεις των εποχών έχουν αλλάξει θέσεις μεταξύ τους.
Μπορούμε να καταλάβουμε ότι ένα τέτοιο φυτό πρέπει να είναι πολύ τοξικό. Η «αντίθετη» φύση του φυτού δημιουργεί το δηλητήριο. Γίνεται αμέσως προφανές ότι το αστρικό είναι πολύ ισχυρό σε αυτό το φυτό. Η κολχικίνη, (το αλκαλοειδές που βρίσκεται σε όλα τα μέρη του φυτού αλλά κυρίως στον σπόρο), αποτελεί το πιο ισχυρό μιτωτικό δηλητήριο. Αναστέλλει τις διαδικασίες που προηγούνται της κυτταρικής διαίρεσης και του πολλαπλασιασμού. Οι σπόροι του φυτού που υποβάλλονται σε επεξεργασία ξεφεύγουν εντελώς από το αιθερικό τους, με τις γενετικές αρχές να διαχωρίζονται με διαφορετικό τρόπο από την πνευματική αρχή της μορφής. Λαμβάνουν χώρα αιφνίδιες μεταλλάξεις που μπορούμε να δούμε μόνο με ισχυρά μέσα όπως η ακτινογραφία.
Η «αρχή» του κρίνου μπορεί εύκολα να φανεί στις φαρμακευτικές δράσεις αλλά είναι αρκετά μεταμορφωμένη. Ο εμετός, η διάρροια, υδρωπικία, η σπλαχνική νεφρίτιδα, η περίσσεια ουρικού οξέος, αντιμετωπίζονται με Colchicum για να ενθαρρύνουν το αστρικό σώμα να επέμβει πιο έντονα στις διαδικασίες αποβολής του κατώτερου οργανισμού. Από την άλλη πλευρά - και αυτό σχετίζεται με τη διαδικασία σχηματισμού βολβών - μπορούμε να αναμένουμε ισχυρές δράσεις στην περιοχή μεταξύ κεφαλής και θώρακα, ειδικά εάν εμφανίζονται τάσεις που έρχονται σε αντίθεση με τις τάσεις της κανονικής μορφής. Μπορούν να αντιμετωπιστούν ιζήματα, σκλήρυνση και ανάπτυξη όγκων στον ανώτερο οργανισμό και ειδικά η διεύρυνση του θυρεοειδούς. Ο Rudolf Steiner πρότεινε ότι πρέπει να γίνουν προετοιμασίες από τον βολβό ανθοφορίας για τη θεραπεία της βρογχοκήλης. Έδειξε ότι η βρογχοκήλη είναι ένδειξη «ατονίας του αστρικού σώματος» έτσι ώστε ο οργανισμός του Εγώ να συγκρατείται σε «στασιμότητα» από το φυσικό και το αιθερικό σώμα. Το Colchicum διεγείρει δυναμικά το τμήμα του αστρικού σώματος που είναι ενεργό στην περιοχή του λάρυγγα.
Η δραστηριότητα του θυρεοειδούς, (σημαντική για πολλές μεταβολικές διεργασίες), όπως φαίνεται από τον βασικό μεταβολισμό, πυροδοτείται καθώς το αστρικό σώμα παρεμβαίνει πιο δυνατά. (Σκεφτείτε ότι ο βολβός του Κολχικού διατηρεί τη διαδικασία ανθοφορίας μέσα του, κάτι που τον κάνει ιδιαίτερα κατάλληλο για να τονώσει τη δραστηριότητα του θυρεοειδούς και για να την καθοδηγήσει προς τη σφαίρα του μεταβολισμού). Επίσης ο Rudolf Steiner συνέστησε τις ρίζες του Colchicum για τη θεραπεία φλεγμονωδών και πολλαπλασιαστικών διεργασιών στις μήνιγγες.


Βιβλιογραφία
- Colchicum autumnale (Χριστίνα Γ. Φλόκα – 2021)
- Ευριπίδης, Μήδεια, Κάκτος, Αθήνα 1994
- Colchicum Autumnale Κολχικό το Φθινοπωρινό (2019 – Άγρια Μανιτάρια)
- Γαληνός οδηγός φαρμάκων – Κολχικίνη
- Healing Plants - Wilhelm Pelican -Colchicum autumnale, autumn crocus
- Vedecum of Anthroposophic Medicines 2017
- Finding remedies : Spiritual Knowledge of Man and Nature (Heinz Hartmut Vogel)

Έρευνες:
- Colchicum autumnale in the treatment of patients with subclinical hyperthyroidism
- Colchicum autumnale in Patients with Goitre with Euthyroidism or Mild Hyperthyroidism
- Mediterr J Rheumatol 2017;28(2):106-9 - Severus Iatrosophista, Theodosius the Philosopher and Jacobus Psychrestos, introducing Colchicum as an innovative treatment for podagra in the early Byzantine period

 

Κατηγορία Άρθρα

Ένα άρθρο του Guenther Wachsmuth, Ph. D.

Η μελέτη για τη γεωργία ήταν αρχικά αυτή που με οδήγησε να μελετήσω τα προβλήματα που συνδέονται με τις βιταμίνες αλλά πολύ σύντομα μου έγινε ξεκάθαρο ότι αυτά τα προβλήματα ήταν προφανώς θέμα της ιατρικής.

Τι γνωρίζουμε πραγματικά για τις βιταμίνες; Δεν μπορούμε να δώσουμε μια απάντηση σε αυτή την ερώτηση εκτός και αν κατανοήσουμε ότι ένα από τα πιο σημαντικά βήματα στη σύγχρονη ιατρική είναι η τάση να προσεγγίσουμε τις δυνάμεις και όχι την ύλη ή τα υλικά. Εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε μια επισκόπηση της ατομικής θεωρίας αλλά θα πρέπει να γνωρίζουμε τις εξελίξεις που προκλήθηκαν από την ανακάλυψη των ραδιενεργών φαινομένων. Αρχικά θεωρήθηκε ότι η ακτινοβολία παρατηρήθηκε μόνο σε λίγα ορυκτά αλλά σταδιακά έγινε αντιληπτό ότι υπήρχε ακτινοβολία σχεδόν παντού – στο έδαφος, στο νερό της βροχής, στον αέρα, στο χιόνι, στα φυτά, στα ζώα, στους ανθρώπους. Πολλά χρόνια πριν, σε ένα βιβλίο για την ραδιενέργεια οι Meyer & Schweidler έγραψαν, «Ίσως θα πρέπει να θυμηθούμε ότι ο ανθρώπινος οργανισμός διαρκώς λαμβάνει +/- ηλεκτρόνια από το περιβάλλον, στη συνέχεια τα ξαναδίνει πίσω υπό τη επήρεια του φωτός και της θερμότητας. Στο κοντινό μέλλον μπορεί να είμαστε σε θέση να μιλάμε για +/- ηλεκτρονική κυκλοφορία από το περιβάλλον μέσα στους ανθρώπους και πάλι προς τα έξω, με επιπτώσεις στη ζωή που σήμερα δεν γνωρίζουμε.»

Από τότε μάθαμε ότι οι επιδράσεις των διάφορων ακτινών από και πάνω στους ζωντανούς οργανισμούς είναι πολύ πιο ισχυρές από ό,τι φανταζόμασταν πριν. Πειράματα με βιταμίνες έδειξαν ότι οι οργανισμοί όχι μόνο αντιδρούν έντονα σε τέτοιες ακτίνες (ραδιενέργεια, υπεριώδη, απλό φως κ.λ.π) αλλά μπορούν επίσης να τις αποθηκεύουν και να τις προωθούν έξω ξανά.

Τα πιο σημαντικά στάδια στην πρόβλεψη των επιστημονικών προσεγγίσεων ήταν λίγο πολύ τα εξής: Στα τέλη του 1800 και στις αρχές του 20ου αιώνα, κυριαρχούσε ο Liebig και οι χημικές πτυχές της ύλης θεωρήθηκαν καθοριστικές. Όλοι οι οργανισμοί και τα θρεπτικά συστατικά θεωρήθηκαν ως συνδυασμοί διάφορων χημικών στοιχείων. Εάν κάποιος χημικός «δομικός λίθος» έλειπε, μπορούσε να αντικατασταθεί, έτσι προέκυψε η βιομηχανία χημικών λιπασμάτων που τώρα είναι τόσο κυρίαρχη στη γεωργία.

Μετά υπήρξε μια περίοδος που θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε βακτηριολογική εποχή, όταν δόθηκε έμφαση στο κακό ή το καλό που κάνουν τα βακτήρια. Δημιουργούνται όλων των ειδών οι βακτηριακές καλλιέργειες ενώ την ίδια στιγμή για να πεθάνουν τα βακτήρια το γάλα αποστειρώνεται σε υψηλές θερμοκρασίες. Ωστόσο σύντομα έγινε αντιληπτό ότι αυτό εξουδετερώνει το μεγαλύτερο ποσοστό της θρεπτικής του αξίας.

Υποθέτοντας ότι η θρέψη των φυτών εξαρτάται ολοκληρωτικά από τη χημική τους σύνθεση και ότι αυτά τα χημικά μπορούν να παραχθούν συνθετικά, ο Bunge πειραματίσθηκε τρέφοντας ποντίκια με «τεχνητή τροφή». Τα αποτελέσματα περιγράφηκαν από τον Weitzel, “Τα ζώα φάνηκαν να υποβαθμίζονται όταν τράφηκαν καθαρά με λευκωματίνη, λίπος, λακτόζη και άλατα, ενώ ευδοκίμησαν όταν τους δόθηκε γάλα». Ο Weitzel συνεχίζει, «Εμφανιζόταν ένα κενό. Αρχικά κανένας δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί μια θεωρητικά επαρκής συλλογή καθαρών θρεπτικών συστατικών που υποτίθεται ότι περιείχαν όλα τα απαραίτητα για τη ζωή, δεν αρκούσαν για να κρατούσαν τα ζώα υγιή. Η παρατήρηση έδειξε ότι εμποδίστηκε η ανάπτυξη των νεώτερων ζώων ενώ τα ενήλικα υπέφεραν από ανεπάρκειες, απώλεια βάρους και θάνατο χωρίς εμφανή αίτια».

Το γεγονός ήταν ότι όταν οι επιστημονικές θεωρίες λήφθηκαν σοβαρά υπόψη και μετατράπηκαν σε πραγματική πρακτική, τα ζώα απεβίωσαν. Αυτό που «έλλειπε» το οποίο παρέμενε άγνωστο αλλά απλά θα έπρεπε να περιέχεται κάπου στα φυτά, τώρα θεωρήθηκε ότι βρίσκεται στις «βιταμίνες». Γι’ αυτό το λόγο οι βιταμίνες παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο στο σύγχρονο τρόπο σκέψης σχετικά με τη διατροφή και τη γεωργία. Θα πρέπει να επαναλάβουμε ότι κανείς δεν γνωρίζει τίποτα σχετικά με το τι πραγματικά είναι οι βιταμίνες. Είναι ένα όνομα για κάτι άγνωστο. Ο Weitzelλέει ξεκάθαρα το εξής: «Οι επιστήμονες αναζητούσαν ένα ορισμένο χημικό σώμα ενώ η λέξη βιταμίνη τώρα χρησιμοποιείται για ένα συντονισμό ουσιών που συνεργάζονται αρμονικά. Οι ουσίες ακόμη δεν έχουν απομονωθεί αρκετά προκειμένου να καθοριστούν οι χημικές και οι φυσικές τους ιδιότητες».

Εδώ δεν θα επεκταθούμε στις περαιτέρω σύγχρονες θεωρίες σχετικά με τις βιταμίνες. Η δική μας θέση εδώ και δεκαετίες είναι ότι οι ελλείποντες παράγοντες δεν έχουν χημική σύσταση. Οι παράγοντες αυτοί εξαρτώνται από την αμοιβαία δράση των ζωντανών διαμορφωτικών δυνάμεων (αρχή ζωής) τόσο του ατόμου που προσλαμβάνει τη τροφή όσο και του φυτού από το οποίο παράγεται η τροφή.

Η τελευταία έρευνα επιβεβαιώνει ότι οι μυστηριώδεις παράγοντες, (των οποίων οι παρουσία οδηγεί στην υγεία και των οποίων η έλλειψη είναι μοιραία), δεν είναι χημικής φύσεως. Είναι δυνάμεις! Ας δούμε κάποια παραδείγματα.

Η αινιγματική επίδραση των βιταμινών μπορεί να αντικατασταθεί από το φως. Αντίθετα όπου υπάρχει λίγο ή πολύ φως οι βιταμίνες μπορούν να το αντικαταστήσουν. Ο Weitzel λέει: «Οι κάτοικοι που ζουν στις πολικές περιοχές έχουν μια διατροφή πλούσια σε βιταμίνη Α. Αυτό αντισταθμίζει την έλλειψη του ηλιακού φωτός. Σε περιοχές που υπάρχει άφθονο ηλιακό φως η διατροφή μπορεί να είναι φτωχή σε βιταμίνες χωρίς να εμφανίζονται συμπτώματα ραχίτιδας. Εδώ το φως έχει απορροφηθεί από τη κατάλληλη λειτουργία. Έχουμε ήδη δείξει ότι τα ζώα που εκτίθενται σε φως μπορούν να ευδοκιμήσουν με μια φτωχή σε βιταμίνες διατροφή. Παρ’ όλα αυτά ακούγεται σαν παραμύθι όταν οι επιστήμονες αναφέρουν ότι τα ζώα που δεν έχουν εκτεθεί σε φως όταν τοποθετηθούν στο ίδιο κλουβί με εκείνα που έχουν εκτεθεί στο φως, διαφεύγουν των ασθενειών. Θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι οι ακτίνες είναι η πιο αποτελεσματική αρχή που το ένα ζώο μπορεί να μεταδώσει στο άλλο».

Επίσης έχει αποδειχτεί πειραματικά ότι τα φυτικά και τα ζωικά προϊόντα μπορούν να διατηρήσουν τα αποτελέσματα της ακτινοβολίας. Ο Weitzel λέει: «Το γάλα, τα αβγά και πολλές ακόμη τροφές μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως φορείς αυτών των ακτινών. Εάν εκτεθεί το λάδι της ελιάς για μισή ώρα στην ακτινοβολία παράγονται αποτελέσματα τα οποία θα είναι αισθητά ακόμη και όταν το λάδι αποθηκευτεί σε μπουκάλια σε ένα σκοτεινό μέρος για 11 μήνες». Οι Hess, Kugelmass & Steenbock οδηγήθηκαν στο εκπληκτικό συμπέρασμα (πλήρως συμβατό με την αρχή ζωής) ότι οι «βιταμίνες» προέρχονται από τα φαινόμενα ακτινοβολίας.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά ακόμη παραδείγματα για να δείξουμε ότι οι πρόσφατες έρευνες επιβεβαιώνουν αυτό που είπε ο R. Steiner δεκαετίες πριν σχετικά με τις δυνάμεις που υφίστανται σε όλα τα έμβια όντα. Τις δυνάμεις αυτές τις ονόμασε «Αιθερικές διαμορφωτικές δυνάμεις» και απέδειξε ότι λειτουργούν σε αμέτρητα φαινόμενα. Στο βιβλίο μου EthericFormativeForcesinCosmos, EarthandManπροσπάθησα να δείξω πώς η ιδέα αυτή μπορεί να βρει εφαρμογή σε πολλά πεδία. Ωστόσο στα φαινόμενα που συνδέονται με τις βιταμίνες τα πειραματικά αποτελέσματα είναι τόσο κοντά με τα ευρήματα της πνευματικής επιστήμης που τα πεδία μπορούν να συμπληρώσουν και να αποσαφηνίσουν το ένα το άλλο.

 


Guenther Wachsmuth (4 October 1893, Dresden — 2 March 1963, Dornach, Switzerland) was a jurist, economist, anthroposophist, author and first Secretary and Treasurer of the Anthroposophical Society.
He was the second son of a pediatrician in Dresden. He studied law at Oxford and Munich. In 1914 he volunteered as a war volunteer and was placed in Russia. After the War he continued his studies in Munich and graduated in 1919. In that same year he had his first personal encounter with Rudolf Steiner.

After the fire of the first Goetheanum he was personal assistant to Steiner. He was an active support for the construction of the second Goetheanum. At the founding of the Anthroposophical Society in 1923 he became a board member. He would later be treasurer and secretary and continue his work until his death in 1963.

 

Κατηγορία Άρθρα

Όταν ο άνθρωπος κοιτάζει την περιβάλλουσα Φύση, βλέπει τον ανόργανο κόσμο των ορυκτών, τον κόσμο των ζωντανών φυτών και τον έμψυχο, ευαίσθητο κόσμο των ζώων. Είναι σε θέση να διαφοροποιήσει και να κατανοήσει τη Φύση διότι έχει μέσα του ορυκτές, διαμορφωτικές και ψυχικές δυνάμεις. Όπως περιγράφεται παραπάνω, αυτές οι δυνάμεις μπορούν επίσης να μετατραπούν στη δυνατότητα της ψυχο-πνευματικής εμπειρίας. Ο άνθρωπος φέρει μέσα του τις «δυνάμεις των βασιλείων της Φύσης» και συνεπώς, συνδέεται στενά με τη Φύση. Αλλά ο άνθρωπος κατέχει αυτές τις δυνάμεις μόνο κατά τη διαδικασία του γίγνεσθαι – περιβάλλεται από αυτές και τις ξεπερνά μέσω της δραστηριότητας του Εγώ που είναι αποκλειστικά δική του. Στη φύση, οι διαμορφωτικές δυνάμεις φθάνουν στο σημείο της εξωτερικής εκδήλωσης, η οποία αποτελεί επίσης ένα τέλος: για τον Γκαίτε ο ποιηθείς κόσμος έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Στη γλώσσα του Σέλινγκ θα το αποκαλούσαμε Natura naturata (η εσωτερική και ενοποιός ουσία των πάντων). Οι δυνάμεις της φύσης είναι παρούσες στον άνθρωπο μόνο εν τω γενέσθαι ως ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο ενδεχόμενο που αντιστοιχεί στην εξελισσόμενη του κατάσταση. Ο Σέλινγκ μιλάει για αυτή τη δραστικότητα ως δημιουργική φύση, natura naturans.
Ο άνθρωπος είναι μέρος της Φύσης, αλλά ξεπερνά συνεχώς την τάση της να αναλαμβάνει σταθερές, μονόπλευρες μορφές με το να την αφομοιώνει στην ολότητα του και επομένως με το να γίνεται ο αληθινός του εαυτός. Υπό αυτήν την έννοια, ο Άνθρωπος συνεχίζει να συμμετέχει στην αρχέγονη δημιουργική διαδικασία. Εάν μια διαδικασία της φύσης εκδηλώνεται με έναν μονόπλευρο τρόπο στον άνθρωπο, με το να εμφανίζεται παρόμοια με την εξωτερική φύση και όχι να εναρμονίζεται με την ατομική του ύπαρξη, τότε προκύπτει η ασθένεια.
Σύμφωνα με την ενωτική Γκαιτεανική αντίληψη περί Ανθρώπου και Φύσης, τους φυσικούς νόμους του ορυκτού κόσμου, τις Αρχές του φυτικού βασιλείου και τη φύση των ζώων που δημιουργεί Τύπους, είναι όλες παρούσες και στον ανθρώπινο οργανισμό. Αυτές οι δυνάμεις της φύσης δημιουργούν δικές τους οργανώσεις δυνάμεων μέσα στον άνθρωπο, οι οποίες οριοθετούνται και διαφοροποιούνται από το περιβάλλον. Ο Ρούντολφ Στάινερ τις αποκαλεί «μέλη της ύπαρξης του Ανθρώπου». Το φυσικό σώμα εκδηλώνεται στον κόσμο της ύλης και μπορεί να παρατηρηθεί άμεσα από τις αισθήσεις, ενώ τα υψηλότερα μέλη μπορούν αρχικά να συλληφθούν μόνο από τις επιπτώσεις τους στο φυσικό σώμα. Το φυσικό-υλικό σώμα υπόκειται στους νόμους του ορυκτού, η ζωή ή το «αιθερικό» σώμα στις Αρχές των φυτών, η ευαισθησία ή το «αστρικό» σώμα στον Τύπο του ζώου.
Ο οργανισμός της θερμότητας του Εγώ εκτείνεται πάνω και πέρα από τις εξωτερικές σφαίρες της Φύσης, όπως ο οργανικός κομιστής της Εγώ-οντότητας δηλαδή του ίδιου του ανθρώπου. Σύμφωνα με τη σωματική-πνευματική φύση του, ενοποιεί τις τρεις μονόπλευρες οργανώσεις δυνάμεων. Λειτουργώντας από την μέση, δημιουργεί ισορροπία και οργανωμένη, αμοιβαία αλληλοδιείσδυση μεταξύ του ανώτερου και του κατώτερου ανθρώπου. Η δραστηριότητα του Εγώ οδηγεί πάντα την ανθρώπινη φύση πίσω σε μια οργανωτική αρχή του μεσαίου, το οποίο είναι καθολικά δραστικό και διατηρεί την ανθρώπινη προσωπικότητα.
Η διδασκαλία του Αριστοτέλη αναφορικά με τα τέσσερα στοιχεία, τη φωτιά, τον αέρα, το νερό και τη γη, συνεχίστηκε με τους τέσσερις χυμούς του Ιπποκράτη και με τη χημική παθολογία (Ροκιτάνσκι) κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Κάθε ένα από τα τέσσερα στοιχεία έχει μια ουσιαστική σχέση με ένα από τα τέσσερα μέλη της ύπαρξης του Ανθρώπου. Ο οργανισμός του Εγώ λειτουργεί μέσω της θερμότητας (φωτιά) προς τα κάτω μέσα στο φυσικό σώμα, ο οργανισμός της ευαισθησίας κάνει χρήση του φωτο-αερικού στοιχείου, ο οργανισμός της ζωής είναι ενεργός στο ρευστό-υγρό στοιχείο και ο φυσικός οργανισμός διέπει το ορυκτό-γήινο στοιχείο.

Τι περισσότερο μπορεί να κερδίσει από τη ζωή ένα ανθρώπινο ον,
από το ότι του αποκαλύπτεται η Θεϊκή-Φύση;
Να δει πώς το στερεό μετατρέπεται σε Πνεύμα,
Να δει πώς το δημιουργημένο από το Πνεύμα κρατιέται σταθερό.

Γ. Β. φον Γκαίτε

(Ποιήματα του Γκαίτε, τόμος 1, «Gott und Welt»: Im ernsten Beinhaus... , Εκδοτικός Οίκος Artemis)


 

Πηγή: Heinz Hartmut Vogel - Finding Remedies , spiritual knowledge of man and nature - Volume 1

Κατηγορία Άρθρα

Κλινικές τής Ελβετίας, τής Γερμανίας, τής Ολλανδίας και τής Σουηδίας χορηγούν σε καρκινοπαθείς iscador, εκχύλισμα δηλαδή ευρωπαϊκού ιξού (Viscum album). Υπάρχουν διάφορα είδη mistletoe. Υπάρχει το κινεζικό mistletoe (Loranthes parasiticus), το αμερικανικό mistletoe (viscum flavescens) και το ευρωπαϊκό mistletoe (viscum album).

Πρώτος, που υποστήριξε την αντικαρκινική δράση τού ευρωπαϊκού ιξού ήταν ο αυστριακός φιλόσοφος και ερευνητής βιολογίας Rudolf Steiner, ο οποίος υπήρξε ιδρυτής τής Ανθρωποσοφίας, ενός κινήματος φιλοσοφικού και ιατρικού. Όταν ο Steiner υποστήριζε την αντικαρκινική δράση τού ιξού, δεν είχε τα απαραίτητα τεκμήρια για τη στήριξη της θέσης του. Σήμερα όμως υπάρχουν αποδείξεις.

Το iscador ενδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, διεγείρει τον θύμο αδένα, ενισχύει τα λευκά αιμοσφαίρια και φαγοκύτταρα τού οργανισμού και εμποδίζει τον σχηματισμό όγκων. Επιπλέον, περιέχει βιολογικά ενεργείς πρωτεΐνες, τις λεκτίνες, οι οποίες έχουν ισχυρή αντικαρκινική δράση, όπως έχει αποδειχθεί σε καλλιέργειες ανθρώπινων κυττάρων και σε πειράματα σε ζώα.

Μια μελέτη, που έγινε το 1990 σε καλλιέργειες ανθρώπινων κυττάρων, έδειξε, ότι η λεκτίνη τού ιξού αυξάνει την παραγωγή τού ογκονεκρωτικού παράγοντα άλφα, μιας ορμόνης, που εκκρίνουν τα κύτταρα τού ανοσοποιητικού συστήματος και καταστρέφει τον καρκινικό ιστό. Η λεκτίνη αυτή επίσης ενισχύει την παραγωγή ιντερλευκίνης-1 και ιντερλευκίνης-6, ουσιών, που βελτιώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα. 01 Για να αντιληφθούμε πόσο πολύ ενισχύει το iscador το ανοσοποιητικό μας σύστημα αρκεί να αναφέρουμε, ότι η δράση των διαφόρων κυττάρων τού ανοσοποιητικού μας συστήματος, συμπεριλαμβανομένων των φυσικών φονικών κυττάρων, αυξάνεται σημαντικά σε μόλις 24 ώρες από τη στιγμή, που το λαμβάνουμε. 02

Μελέτες έχουν δείξει, ότι η θεραπεία με iscador συμβάλλει στην αύξηση τής διάρκειας και τής ποιότητας τής ζωής, σταθεροποιεί τον καρκίνο, προκαλεί σμίκρυνση των όγκων και βελτιώνει τη γενικότερη κατάσταση των καρκινοπαθών. 03

Μελέτες, που έχουν δημοσιευθεί στο Journal of Anthroposophic Medicine και στο Anthroposophical Medicine and Therapies for Cancer καταδεικνύουν την αντικαρκινική δράση τού iscador. Ασθενείς με καρκίνο τού αυχένα, οι οποίοι συνδύασαν ακτινοθεραπεία, εγχείρηση και θεραπεία με iscador, είχαν ποσοστό επιβίωσης 83% ύστερα από πέντε χρόνια, ενώ αυτοί, που έκαναν μόνο ακτινοθεραπεία, είχαν ποσοστό επιβίωσης 69%.

Άλλη μελέτη σε καρκινοπαθείς με καρκίνο τού βρόγχου έδειξε, ότι το 75% των ασθενών, που λάμβαναν iscador, παρέμεναν ζωντανοί ύστερα από τέσσερα χρόνια, ενώ από τους καρκινοπαθείς, που δεν λάμβαναν iscador, μόλις το 35% παρέμεναν ζωντανοί. Τα ποσοστά επιβίωσης ασθενών με καρκίνο τού δέρματος, που λάμβαναν iscador, ήταν 80%, ενώ των ασθενών, που δεν λάμβαναν iscador, 65%.

Άλλη μελέτη βρήκε, ότι περισσότεροι ασθενείς με καρκίνο τού μαστού ήταν ζωντανοί μετά από δέκα χρόνια σε σύγκριση με αυτούς, που δεν έλαβαν Iscador. Οι άνθρωποι, που είχαν έναν συνδυασμό εγχείρησης και iscador, είχαν 83% ποσοστό επιβίωσης μετά από πέντε χρόνια σε σύγκριση με 69% για αυτούς, που έλαβαν μόνο ακτινοβολία. Ανάλογες μελέτες έχουν δείξει, ότι το iscador είναι το ίδιο αποτελεσματικό κατά τού καρκίνου των πνευμόνων, τού στομάχου, τού παχέος εντέρου και των ωοθηκών. Επειδή κάποιος μπορεί να εκφράσει την ένσταση, ότι αυτές οι μελέτες έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα της ανθρωποσοφικής κοινότητας, που προπαγανδίζουν υπέρ τού iscador, και κατά συνέπεια τα όσα αναφέρονται σε αυτά ενδέχεται να μην είναι απολύτως αντικειμενικά, αναφέρουμε μια μελέτη για την αντικειμενικότητα τής οποίας κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει. Η μελέτη αυτή διεξήχθη από τον γιατρό Richard Wagner στη Στουτγκάρδη σε 36 ασθενείς με καρκίνο των ωοθηκών.

Από τη μελέτη αυτή αποδείχθηκε, ότι η θεραπεία με iscador μπορεί να φέρει τα ίδια αποτελέσματα με τη χημειοθεραπεία γι’ αυτή τη μορφή καρκίνου με ένα όμως πλεονέκτημα: την καλύτερη ποιότητα ζωής. Ο Dr. Wagner είναι κατηγορηματικός: «Οι ασθενείς, που έκαναν θεραπεία με iscador είχαν καλύτερη ποιότητα ζωής από ό,τι αυτοί, που έκαναν χημειοθεραπεία». Προσθέτει επίσης, ότι οι ασθενείς, που έκαναν μόνο χημειοθεραπεία είχαν ποσοστό επιβίωσης 50% ύστερα από 7 μήνες, ενώ αυτοί, που λάμβαναν iscador μετά από χημειοθεραπεία, είχαν το ίδιο ποσοστό επιβίωσης ύστερα από 14 μήνες.(50)

Ο ιξός δεν πρέπει να λαμβάνεται προληπτικά, όπως άλλα βότανα, αλλά μόνο από καρκινοπαθείς. Ο ιξός συνδυαζόμενος με εγχείρηση παρέχεται είτε προεγχειρητικά (14 ημέρες πριν την επέμβαση) είτε μετεγχειρητικά. Προεγχειρητικά λαμβάνεται, για να μην εξαπλωθεί ο καρκίνος, συνήθης παρενέργεια τής χειρουργικής επέμβασης. Μετεγχειρητικά χορηγείται για μερικά χρόνια, ώστε να μην παρουσιαστεί υποτροπή. Το iscador μπορεί να ληφθεί και από αυτούς, που κάνουν χημειοθεραπεία, διότι μειώνει τις παρενέργειές της.

Το iscador χορηγείται είτε σε ενέσιμη μορφή κοντά στον όγκο είτε στοματικά. Επειδή είναι παρασιτικό φυτό αναμένεται, ότι θα υπάρχει διαφορά μεταξύ των mistletoes, που φύονται σε διαφορετικά δένδρα. Η Ανθρωποσοφική ιατρική χρησιμοποιεί διαφορετικούς τύπους mistletoe βασισμένους στους τύπους τού καρκίνου, τα δένδρα, από τα οποία μαζεύτηκαν και τις μεθόδους παρασκευής, διότι διαφορετικές μορφές iscador παρασκευάζονται με προστιθέμενα ομοιοπαθητικά μέταλλα.

 

Αναφορές:

 

  • Heinerman J., The treatment of cancer with herbs, 1984
  • Hajito T., et al., Increased secretion of tumor necrosis factor a, interleukin 1 and interleukin 6 by human mononuclear cells exposed to B-galactoside-specific lectin from clinically applied mistletoe extract, Cancer Research, 50, 3322-3326, Jun. 1990
  • Hajito T., Lanzrein C., Natural killer and antibody dependent cell – mediated cytotoxicity and large granular lymphocyte frequencies in Viscum album treated breast cancer patients, Oncology, 43, 93-97, 1986
  • Kiene H. (1989). Clinical studies on mistletoe therapy for cancerous diseases, a review by Helmut Kiene. Therapeutikon, 3,347-353
  • Wagner R., Ovarian cancer and mistletoe treatment, Journal of Anthroposophical Medicine, 51-53, 1986

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μάριου Δημόπουλου: «Φυσικές μέθοδοι αντιμετώπισης του καρκίνου». Εκδόσεις Etra

 

Κατηγορία Άρθρα

Σε διαλέξεις του σε γιατρούς, κυρίως στο πρώτο ιατρικό μάθημα το 1920, ο Ρούντολφ Στάινερ περιγράφει συχνά την τριπλή δομή του ανθρώπου σε σχέση με τις ουσίες. Προχωράει από τις αρχές του Άλατος, του Θείου και του Υδράργυρου που είχαν ήδη δοθεί από τον Παράκελσο. Αυτή η τριπλή ιδέα μπορεί να αποτελεί το κλειδί για την κατανόηση του νόμου του Γκαίτε αναφορικά με την πολικότητα και την αρχή της μεταμόρφωσης.
Αποκαλύπτεται σε κάθε εκδήλωση της ανόργανης και οργανικής φύσης μέχρι το τριπλό σώμα και την τριπλή ψυχή του ανθρώπου και επεκτείνεται στις ουράνιες ιεραρχίες και την Αγία Τριάδα. Η αρχή του Θείου (S) αντιστοιχεί στο προηγουμένως χαρακτηριζόμενο ανθρώπινο μεταβολικό σύστημα και στο λουλούδι του φυτού. Σε γενικούς και αφηρημένους όρους η ποιότητα του Θείου επιφέρει το δυναμικό σχηματισμό και μετασχηματισμό της ουσίας σε όλες τις διάφορες εκφράσεις της. Παραδίδεται στον κόσμο και έχει την ποιότητα της επέκτασης. Η αρχή του Άλατος που συναντήσαμε στα νεύρα και στις αισθήσεις αλλά και στη ρίζα του φυτού, έχει τα χαρακτηριστικά της παύσης σε οργανωμένη μορφή, της συστολής και της πύκνωσης. Η αρχή του Υδράργυρου μεσολαβεί και ρυθμικά αποκαθιστά την ενότητα μεταξύ των αντίθετων πόλων. Ο Παράκελσος διέθετε μια περαιτέρω κατανόηση των αρχέτυπων διαδικασιών του Άλατος, του Θείου και του Υδράργυρου, που σχετίζονται με τη ουσίες άλας, θείο και υδράργυρος. Θα περιγράψουμε τα χαρακτηριστικά τους εν συντομία. Ο σχηματισμός άλατος, όπως είναι η καθίζηση των κρυστάλλων από ένα κορεσμένο διάλυμα επιτραπέζιου άλατος, είναι μια διαδικασία Άλατος που απελευθερώνει θερμότητα. Από την άλλη πλευρά, όταν διαλύεται το επιτραπέζιο αλάτι η θερμότητα αποσύρεται από το περιβάλλον. Μια χαρακτηριστική ιδιότητα του θείου είναι η τάση να δεσμεύει τη θερμότητα μέσα του και να την απελευθερώνει σιγά-σιγά όταν οξειδώνεται. Οι θειικές ουσίες κρατούν τη θερμότητα ακόμη και κατά τη διάρκεια της καύσης, μερικές φορές λαμβάνοντας τη θερμότητα ακόμη και από το περιβάλλον τους όπως όταν καίγεται ο ασβέστης. Τα φυσικά χαρακτηριστικά του υδράργυρου αποκαλύπτουν μια ρευστή, κινητή κατάσταση και την πολική τάση να εξατμίζονται στον αέρα και να διασπόνται σε πολλά σταγονίδια. Ο σχηματισμός και η εξάτμιση των σταγόνων αντιπροσωπεύουν τη διπλή τάση του υδράργυρου προς την πύκνωση και τη διάλυση. Η ασυνήθιστη, «υδραργυρική» φύση του μετάλλου αυτού παρατηρείται επίσης και στην ακραία ικανότητά του να συγχωνεύεται με άλλα μέταλλα, να εισέρχεται σε μια πραγματική λύση μαζί τους.

FR 1
Στη 10η διάλεξη της Πνευματικής Επιστήμης και Ιατρικής, ο Ρούντολφ Στάινερ παρέχει ένα σχέδιο, το οποίο είναι αντιπροσωπευτικό της γνώσης της ουσίας με βάση τα αρχέτυπα του Άλατος, του Θείου και του Υδράργυρου. Η πολικότητα του άνθρακα και του πυριτίου (άλατα του ανθρακικού και πυριτικού οξέος) θεωρείται χαρακτηριστική για την ανθρώπινη «διαδικασία της ζωής». Όπως το επιτραπέζιο αλάτι έτσι και το διοξείδιο του πυριτίου είναι μια κρυσταλλική ουσία που διέπεται ολοκληρωτικά από την αρχή του Άλατος. Οι διαμορφωτικές δυνάμεις του φωτός και της θερμότητας που δημιούργησαν το πυρίτιο απελευθερώνονται κατά τη διάρκεια της κρυστάλλωσης, αφήνοντας μια διαφανή, γεωμετρική, κρύα, μη-εύφλεκτη ουσία. Σύμφωνα με τον Ρούντολφ Στάινερ, οι παγκοσμιοποιούμενες δυνάμεις δραστηριοποιούνται στον ανθρώπινο οργανισμό μέσω της διαδικασίας του πυριτίου, απελευθερώνοντας ενέργειες από τα όργανα και τις ουσίες, οι οποίες στη συνέχεια παρέχουν τη βάση για την αντίληψη και τη συνείδηση, παρέχοντάς μας πρόσβαση στο διαπροσωπικό κόσμο των ιδεών μέσω της σκέψης.
Αντιθέτως, η διαδικασία του ανθρακικού οξέος οδηγεί κατευθείαν στο σχηματισμό της ουσίας. Τα αλκάλια μεσολαβούν ρυθμικά ανάμεσα στη διαδικασία παγκοσμιοποίησης και εξατομίκευσης. Το σχέδιο του Ρούντολφ Στάινερ είναι μια συμβολική αναπαράσταση της ίδιας της διαδικασίας της ζωής: ο άνθρακας οδηγεί τη ζωή στην ύλη, πυκνώνοντάς την στο σχηματισμό του εξατομικευμένου σώματος, ενώ το πυρίτιο οδηγεί τη ζωή στην περιφέρεια του σώματος, για να αποκτήσει συνείδηση και να συνδέσει τον άνθρωπο με τους παγκόσμιους νόμους του κόσμου.
Περιγράψαμε το νόμο της πολικότητας και την αρχή της τριπλότητας που ρέει μέσα από το σύνολο της Φύσης. Σε επόμενο άρθρο θα θέσουμε το ερώτημα του πώς κατά τη διαδικασία του γίγνεσθαι τα βασίλεια της Φύσης δραστηριοποιούνται στον άνθρωπο και πώς αυτά σχετίζονται με την εντελέχειά του (η οντότητα του Εγώ) όταν είναι υγιής αλλά και όταν ασθενεί.


 Πηγή: Heinz Hartmut Vogel - Finding Remedies , spiritual knowledge of man and nature - Volume 1

Κατηγορία Άρθρα

Μια περιγραφική ανάλυση του Vademecum των Ανθρωποσοφικών Φαρμάκων περιγράφει τα ολιστικά ιατρικά συστήματα ως ολοκληρωμένα συστήματα θεωρίας και πρακτικής, που έχουν εξελιχθεί σε διαφορετικές περιοχές, πολιτισμούς και χρονικές περιόδους, κυρίως έξω από τη σφαίρα της δυτικής - συμβατικής ιατρικής. Τέτοια συστήματα περιλαμβάνουν την Ανθρωποσοφική Ιατρική, την Αγιουρβέδα, την Φυσιοπαθητική, την Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική και την ιατρική Unani. Τα χαρακτηριστικά των ολιστικών ιατρικών συστημάτων περιλαμβάνουν μια παραδοσιακή χρήση πριν την εμφάνιση της τρέχουσας συμβατικής ιατρικής, ένα ολιστικό, μη αναγωγικό οντολογικό, επιστημολογικό και πρακτικό προσανατολισμό, συγκεκριμένες διαγνωστικές και θεραπευτικές τυπολογίες και τη χρήση μεγάλου αριθμού φαρμακευτικών προϊόντων, φυτικής, ζωικής ή ορυκτής προέλευσης. Λόγω των διαφορετικών τυπολογιών τόσο στα ολιστικά ιατρικά συστήματα όσο και στην συμβατική ιατρική, τέτοια φαρμακευτικά προϊόντα συχνά χρησιμοποιούνται για έναν αριθμό διαφορετικών ενδείξεων, σύμφωνα με την συμβατική ταξινόμηση της εκάστοτε νόσου.

  

Μια πηγή για τη γνώση των κλινικών ιδιοτήτων αυτών των προϊόντων, είναι η εμπειρία των πάροχων θεραπείας. Έχει αναπτυχθεί μια συστηματική προσέγγιση στην τεκμηρίωση, την αξιολόγηση και τη συγκέντρωση εμπειριών από ιατρούς που χρησιμοποιούν τα Ανθρωποσοφικά Φάρμακα (AMPs): το Vademecum (Εγχειρίδιο) των Ανθρωποσοφικών φαρμάκων. Η μελέτη αυτή παρέχει μια περιγραφική ανάλυση της 4ης έκδοσης του Vademecum. Περιλάμβανε 799 διαφορετικά AMPs, που χρησιμοποιήθηκαν σε 1773 ενδείξεις, βασισμένα σε 2543 ερωτηματολόγια που υποβλήθηκαν από 274 ιατρούς, σε 19 χώρες. Τα 799 AMPs αντιπροσώπευσαν περισσότερα από τα μισά AMPs στην αγορά της Γερμανίας το 2015-2016. Οι 1.773 ενδείξεις συμπληρώθηκαν με συνολικά 19.328 παραπομπές από 2.389 διαφορετικές βιβλιογραφικές αναφορές και αντιστοιχούσαν σε 544 διαφορετικούς τριψήφιους κωδικούς, όπως ορίζονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας στη Διεθνή Ταξινόμηση Νοσημάτων, δηλαδή περισσότερο από το ένα τέταρτο όλων αυτών των τριψήφιων κωδικών.

 

Αυτή η μελέτη δείχνει ότι είναι δυνατόν να τεκμηριωθούν, να αξιολογηθούν και να συγκεντρωθούν βιωματικά στοιχεία σε μια μεγάλη ομάδα πάροχων θεραπείας, για μεγάλο βαθμό Ανθρωποσοφικών Φαρμακευτικών προϊόντων, με συστηματικό τρόπο και διαφάνεια. Το ίδιο το Vademecum έχει δυνατότητα επιστημονικής και κανονιστικής αξιολόγησης των AMPs. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η προσέγγιση του Vademecum μπορεί να είναι χρήσιμη για φαρμακευτικά προϊόντα που προέρχονται και από άλλα ολιστικά ιατρικά συστήματα.

 

Η μελέτη:https://www.karger.com/Article/Abstract/507541

Πηγή:European Coalition on Homeopathic & Anthroposophic Medicinal Products

Κατηγορία Άρθρα

Το 1917 στο βιβλίο του Αινίγματα της Ψυχής, ο Ρούντολφ Στάινερ διατύπωσε για πρώτη φορά την ιδέα της τριπλής δομής του ανθρώπου, παραθέτοντας ότι ολόκληρος ο άνθρωπος είναι έμψυχος, όχι μόνο τα νεύρα και οι αισθήσεις. Η ψυχή του ανθρώπου ως οντότητα μοιράζεται στις ιδιότητες της σκέψης, του συναισθήματος και της θέλησης, τα οποία έχουν της σωματική τους βάση αντίστοιχα στις διαδικασίες των νεύρων, των ρυθμικών δραστηριοτήτων και του μεταβολισμού. Έτσι μπορούμε να διαφοροποιήσουμε τα τρία επίπεδα του οργανισμού στο ανθρώπινο σώμα:
1. Το νεύρο-αισθητηριακό σύστημα περιλαμβάνει όλα τα όργανα που προκύπτουν από την εκτοδερμική εμβρυϊκή γεννητική στοιβάδα: το νευρικό σύστημα, το δέρμα και τα αισθητήρια όργανα. Το νεύρο-αισθητηριακό σύστημα επικεντρώνεται κυρίως στο κεφάλι, αλλά διαπερνά ολόκληρο το σώμα, π.χ. υπό τη μορφή των περιφερικών και φυτικών νεύρων. Η διαφοροποίηση που περιγράφεται εδώ είναι πιο πολύ λειτουργική παρά τοπογραφική. Στον «ανώτερο άνθρωπο» κυριαρχεί η ιδιαιτερότητα της αρχής των κυττάρων με ταυτόχρονη απονέκρωση, δηλαδή μειωμένο μεταβολισμό. Η ζωή εκφράζεται σε αυτό το σύστημα με την πύκνωση, τη διαφοροποίηση και την εξατομίκευση. Σε ένα αισθητήριο όργανο όπως το μάτι, η δραστηριότητα του οργανισμού μειώνεται τόσο πολύ ώστε δημιουργείται ένα υψηλότερο όργανο με ημιδιαφανή, φωτο-διαθλώμενα μέσα, που εξυπηρετούν στην αντίληψη του εξωτερικού κόσμου. Η διάρκεια ζωής των νεύρων έχει παραλύσει σε τέτοιο βαθμό ώστε τα κύτταρα έχουν ελάχιστα την ικανότητα να διαιρούνται και βρίσκονται στα όρια της αποσύνθεσης. Εντούτοις, οι δυνάμεις της ζωής τους ελευθερώνονται κατ’ αυτόν τον τρόπο για να αποτελέσουν τη βάση της σκέψης και της συνείδησης.
2. Το σύστημα μεταβολισμού άκρων αντιπροσωπεύει ένα πολικό αντίθετο στα νεύρα και τις αισθήσεις. Παραδίνεται στον εξωτερικό κόσμο τόσο στις διατροφικές όσο και στις κινητικές του λειτουργίες. Εδώ ο κόσμος αφομοιώνεται, εσωτερικεύεται και δεν απομακρύνεται από το περιβάλλον όπως η ψυχή, κάτι το οποίο είναι χαρακτηριστικό των νεύρων. Τα όργανα εμπλέκονται ενεργά στη διαμόρφωση και το μετασχηματισμό της ουσίας. Η κυτταρική διαίρεση, η ανάπτυξη και η αναγέννηση εντείνεται, ενώ η αντίληψή υποχωρεί στο παρασκήνιο. Εδώ η ζωή εκφράζεται με έναν γενικό, αδιαφοροποίητο τρόπο, διαλύοντας την ουσία και ευνοώντας τη δυναμική της. Η μεταβολική δραστηριότητα στους μύες δημιουργεί τη δύναμη για την κίνηση των άκρων. Στα πεπτικά όργανα οι ουσίες έχουν περάσει μια επεξεργασία, μέσω της οποίας μπορούμε να διακρίνουμε τρεις φάσεις: τη διάσπαση των ουσιών για την εκχώρηση τους σε ξένες δυνάμεις ζωής, την απορρόφηση ή τις εποικοδομητικές διεργασίες του ενδιάμεσου μεταβολισμού και την απέκκριση.
Ο μεταβολισμός λαμβάνει πράγματι χώρα πριν από την απορρόφηση της μεταμορφωμένης θρεπτικής ροής στο εξατομικευμένο αίμα. Τα τελευταία απομεινάρια ξένων ουσιών εξαντλούνται στις μεταβολικές διαδικασίες του υγρού του συνδετικού ιστού, ή για να το θέσουμε διαφορετικά «κάτω» από τα όρια του αίματος. Αυτές οι διαδικασίες είναι στενά συνδεδεμένες με τις ανοσολογικές λειτουργίες του λεμφικού συστήματος. Η ικανότητα δημιουργίας νέας ζωής εντείνεται στα αναπαραγωγικά όργανα. Είμαστε εδώ για να ασχοληθούμε με τον «κατώτερο» άνθρωπο. Τα μεταβολικά όργανα και οι δραστηριότητες της ουσίας τους προέρχονται από τον ενδοδερμικό ιστό. Η ζωή τους διατηρείται κάτω από το κατώφλι της συνείδησης. Η Ιδέα που ασχολείται με την εν εγρήγορση συνείδηση στον «ανώτερο» άνθρωπο, βουτάει προς τα κάτω και επανεμφανίζεται στην ενεργητικότητα και στις ωθήσεις της θέλησης που βασίζονται στις μεταβολικές διαδικασίες.
3. Η περαιτέρω ανάπτυξη της αρχής του Γκαίτε αναφορικά με την πολικότητα και την εντατικοποίηση της ανθρωποσοφικής εικόνας του Ανθρώπου, οδηγεί σε μια αντίληψη του μέσου ρυθμικού συστήματος, το οποίο συνθέτει και μεταβάλλει τους αντίθετους πόλους του νεύρο-αισθητηριακού συστήματος και του μεταβολικού συστήματος, επιφέροντας μια διαταγμένη, υψηλότερη ενότητα ενώ οδηγεί τον έναν πόλο προς τον άλλον. Από το διαμεσολαβητικό κέντρο έρχονται οι δυνάμεις της ανανέωσης, της θεραπείας και της ολοκλήρωσης. Το μεσαίο σύστημα του μεσοβλάστη, το οποίο παραμένει αδιαφοροποίητο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής, σχηματίζει το μεσέγχυμα 
και τη μεσεγχυματική μήτρα που διασυνδέει όλα τα όργανα. Από τον μεσοβλάστη προκύπτουν τα αιμοφόρα αγγεία που ενώνουν τα ρυθμικά όργανα, τους πνεύμονες και την καρδιά. Οι πνεύμονες παρέχουν μια ώθηση ανάπαυλας στην αναπνοή, προσανατολίζοντας την στον «ανώτερο» νευρο-αισθητηριακό πόλο, ενώ η ώθηση του ρέοντος αίματος σχετίζεται με τον «κατώτερο» άνθρωπο, τον πόλο της ουσίας. Η σχέση των πνευμόνων με το ρέων αίμα εκφράζεται στην αναλογία της συχνότητας αναπνοής με τη συχνότητα παλμού, 1:4 σε ένα υγιές άτομο. Το κέντρο δύναμης του μεσαίου συστήματος βρίσκεται μεταξύ της αναπνοής και των κυκλοφορικών δραστηριοτήτων της καρδιάς. Οι ρυθμικές διαδικασίες παρέχουν τη σωματική βάση για την ποιότητα του συναισθήματος της ψυχής, που ελίσσεται πάντα ανάμεσα σε δύο πολικά αντίθετα, όπως τη χαρά και τη θλίψη, τη συμπάθεια και την αντιπάθεια. Η ζωή του συναισθήματος μπορεί να συγκριθεί με μια ονειρική κατάσταση μεταξύ της σκέψης, της εν εγρήγορση συνείδησης και των ωθήσεων της θέλησης που προκύπτουν από το «κοιμισμένο» υποσυνείδητο.
Η αρχή της μεταμόρφωσης που ανακαλύφθηκε από τον Γκαίτε διέπει και τον άνθρωπο, αφού οι δυνάμεις οικοδόμησης της ουσίας από το μεταβολισμό μεταβάλλονται ανοδικά μέσω του ρυθμικού συστήματος στο νεύρο-αισθητηριακό σύστημα και απελευθερώνονται ως δυνάμεις της συνείδησης. Στην αντίθετη κατεύθυνση, οι οργανωτικές δυνάμεις του νευρο-αισθητηριακού συστήματος λειτουργούν μέσω του μεσαίου συστήματος στο μεταβολισμό και τα άκρα, επιφέροντας τη μορφή. Στις ενέργειες θερμότητας και φωτός του μεταβολισμού λειτουργούν και δεσμεύονται επί της ουσίας, ενώ στον νευρο-αισθητηριακό πόλο διατίθενται για τη συνείδηση και την αντίληψη.
Ίσως προκύψει μια θεμελιώδης σχέση μεταξύ της τριπλής δομής των φυτών και της τριπλής δομής του Ανθρώπου, η οποία είναι σημαντική για τη θεραπευτική επιλογή ενός ορισμένου τμήματος των φυτών, όπως τα φύλλα, τα λουλούδια ή τη ρίζα. Οι πολικές διεργασίες λειτουργούν με τέτοιον τρόπο στο φυτό ώστε οι ουσίες διυλίζονται προς τον πόλο του λουλουδιού: τα φυτικά άμυλα διασπώνται σε σάκχαρα και φυτικά οξέα, η γύρη πετά μακριά, το χρώμα και η θερμότητα εκπέμπονται στο περιβάλλον. Η διαλυτική τάση και η τάση μετάδοσης ροής προς τα έξω που συντελεί το λουλούδι αντιστοιχεί στο μεταβολισμό του ανθρώπινου οργανισμού. Στη ρίζα, από την άλλη πλευρά, οι ουσίες συμπυκνώνονται και αποθηκεύονται ενώ ταυτόχρονα απελευθερώνονται ζυμωτικές ουσίες από τις άκρες της ρίζας οι οποίες λειτουργούν εντός της περιβάλλουσας γης. Η ρίζα των φυτών έχει πυκνωτικές, φυσικές τάσεις που σχετίζονται με το νεύρο-αισθητηριακό σύστημα του ανθρώπου. Το μεσαίο σύστημα του φυτού, που σχηματίζει τη μετάβαση, που μεσολαβεί και εναρμονίζει, αντιστοιχεί στο ρυθμικό οργανισμό της αναπνοής και της κυκλοφορίας του αίματος. Το φύλλο του φυτού είναι θεραπευτικά πιο αποτελεσματικό για την αναπνοή και τις κυκλοφορικές διαδικασίες. Η ίδια βασική σχέση υφίσταται μεταξύ των λουλουδιών και του μεταβολικού συστήματος καθώς και μεταξύ της ρίζας και του νευρικού συστήματος.


 
[1]Εμβρυϊκός συνδετικός ιστός, κυτταροβριθής, χωρίς ίνες.

Πηγή: Περιοδικό Ανθρωποσοφική Ιατρική- Τεύχος 01 / Απόδοση: Γ. Κατραμάδος

Κατηγορία Άρθρα

medsektion goetheanum paam ivaa escamp efpam

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Για οποιαδήποτε ερώτηση μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα παρακάτω στοιχεία:

Ε-mail: anthroposophicalm@gmail.com 
Εκδόσεις Etra: 210 9811753