• Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: νευροαισθητηριακό σύστημα

Το 1917 στο βιβλίο του Αινίγματα της Ψυχής, ο Ρούντολφ Στάινερ διατύπωσε για πρώτη φορά την ιδέα της τριπλής δομής του ανθρώπου, παραθέτοντας ότι ολόκληρος ο άνθρωπος είναι έμψυχος, όχι μόνο τα νεύρα και οι αισθήσεις. Η ψυχή του ανθρώπου ως οντότητα μοιράζεται στις ιδιότητες της σκέψης, του συναισθήματος και της θέλησης, τα οποία έχουν της σωματική τους βάση αντίστοιχα στις διαδικασίες των νεύρων, των ρυθμικών δραστηριοτήτων και του μεταβολισμού. Έτσι μπορούμε να διαφοροποιήσουμε τα τρία επίπεδα του οργανισμού στο ανθρώπινο σώμα:
1. Το νεύρο-αισθητηριακό σύστημα περιλαμβάνει όλα τα όργανα που προκύπτουν από την εκτοδερμική εμβρυϊκή γεννητική στοιβάδα: το νευρικό σύστημα, το δέρμα και τα αισθητήρια όργανα. Το νεύρο-αισθητηριακό σύστημα επικεντρώνεται κυρίως στο κεφάλι, αλλά διαπερνά ολόκληρο το σώμα, π.χ. υπό τη μορφή των περιφερικών και φυτικών νεύρων. Η διαφοροποίηση που περιγράφεται εδώ είναι πιο πολύ λειτουργική παρά τοπογραφική. Στον «ανώτερο άνθρωπο» κυριαρχεί η ιδιαιτερότητα της αρχής των κυττάρων με ταυτόχρονη απονέκρωση, δηλαδή μειωμένο μεταβολισμό. Η ζωή εκφράζεται σε αυτό το σύστημα με την πύκνωση, τη διαφοροποίηση και την εξατομίκευση. Σε ένα αισθητήριο όργανο όπως το μάτι, η δραστηριότητα του οργανισμού μειώνεται τόσο πολύ ώστε δημιουργείται ένα υψηλότερο όργανο με ημιδιαφανή, φωτο-διαθλώμενα μέσα, που εξυπηρετούν στην αντίληψη του εξωτερικού κόσμου. Η διάρκεια ζωής των νεύρων έχει παραλύσει σε τέτοιο βαθμό ώστε τα κύτταρα έχουν ελάχιστα την ικανότητα να διαιρούνται και βρίσκονται στα όρια της αποσύνθεσης. Εντούτοις, οι δυνάμεις της ζωής τους ελευθερώνονται κατ’ αυτόν τον τρόπο για να αποτελέσουν τη βάση της σκέψης και της συνείδησης.
2. Το σύστημα μεταβολισμού άκρων αντιπροσωπεύει ένα πολικό αντίθετο στα νεύρα και τις αισθήσεις. Παραδίνεται στον εξωτερικό κόσμο τόσο στις διατροφικές όσο και στις κινητικές του λειτουργίες. Εδώ ο κόσμος αφομοιώνεται, εσωτερικεύεται και δεν απομακρύνεται από το περιβάλλον όπως η ψυχή, κάτι το οποίο είναι χαρακτηριστικό των νεύρων. Τα όργανα εμπλέκονται ενεργά στη διαμόρφωση και το μετασχηματισμό της ουσίας. Η κυτταρική διαίρεση, η ανάπτυξη και η αναγέννηση εντείνεται, ενώ η αντίληψή υποχωρεί στο παρασκήνιο. Εδώ η ζωή εκφράζεται με έναν γενικό, αδιαφοροποίητο τρόπο, διαλύοντας την ουσία και ευνοώντας τη δυναμική της. Η μεταβολική δραστηριότητα στους μύες δημιουργεί τη δύναμη για την κίνηση των άκρων. Στα πεπτικά όργανα οι ουσίες έχουν περάσει μια επεξεργασία, μέσω της οποίας μπορούμε να διακρίνουμε τρεις φάσεις: τη διάσπαση των ουσιών για την εκχώρηση τους σε ξένες δυνάμεις ζωής, την απορρόφηση ή τις εποικοδομητικές διεργασίες του ενδιάμεσου μεταβολισμού και την απέκκριση.
Ο μεταβολισμός λαμβάνει πράγματι χώρα πριν από την απορρόφηση της μεταμορφωμένης θρεπτικής ροής στο εξατομικευμένο αίμα. Τα τελευταία απομεινάρια ξένων ουσιών εξαντλούνται στις μεταβολικές διαδικασίες του υγρού του συνδετικού ιστού, ή για να το θέσουμε διαφορετικά «κάτω» από τα όρια του αίματος. Αυτές οι διαδικασίες είναι στενά συνδεδεμένες με τις ανοσολογικές λειτουργίες του λεμφικού συστήματος. Η ικανότητα δημιουργίας νέας ζωής εντείνεται στα αναπαραγωγικά όργανα. Είμαστε εδώ για να ασχοληθούμε με τον «κατώτερο» άνθρωπο. Τα μεταβολικά όργανα και οι δραστηριότητες της ουσίας τους προέρχονται από τον ενδοδερμικό ιστό. Η ζωή τους διατηρείται κάτω από το κατώφλι της συνείδησης. Η Ιδέα που ασχολείται με την εν εγρήγορση συνείδηση στον «ανώτερο» άνθρωπο, βουτάει προς τα κάτω και επανεμφανίζεται στην ενεργητικότητα και στις ωθήσεις της θέλησης που βασίζονται στις μεταβολικές διαδικασίες.
3. Η περαιτέρω ανάπτυξη της αρχής του Γκαίτε αναφορικά με την πολικότητα και την εντατικοποίηση της ανθρωποσοφικής εικόνας του Ανθρώπου, οδηγεί σε μια αντίληψη του μέσου ρυθμικού συστήματος, το οποίο συνθέτει και μεταβάλλει τους αντίθετους πόλους του νεύρο-αισθητηριακού συστήματος και του μεταβολικού συστήματος, επιφέροντας μια διαταγμένη, υψηλότερη ενότητα ενώ οδηγεί τον έναν πόλο προς τον άλλον. Από το διαμεσολαβητικό κέντρο έρχονται οι δυνάμεις της ανανέωσης, της θεραπείας και της ολοκλήρωσης. Το μεσαίο σύστημα του μεσοβλάστη, το οποίο παραμένει αδιαφοροποίητο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής, σχηματίζει το μεσέγχυμα 
και τη μεσεγχυματική μήτρα που διασυνδέει όλα τα όργανα. Από τον μεσοβλάστη προκύπτουν τα αιμοφόρα αγγεία που ενώνουν τα ρυθμικά όργανα, τους πνεύμονες και την καρδιά. Οι πνεύμονες παρέχουν μια ώθηση ανάπαυλας στην αναπνοή, προσανατολίζοντας την στον «ανώτερο» νευρο-αισθητηριακό πόλο, ενώ η ώθηση του ρέοντος αίματος σχετίζεται με τον «κατώτερο» άνθρωπο, τον πόλο της ουσίας. Η σχέση των πνευμόνων με το ρέων αίμα εκφράζεται στην αναλογία της συχνότητας αναπνοής με τη συχνότητα παλμού, 1:4 σε ένα υγιές άτομο. Το κέντρο δύναμης του μεσαίου συστήματος βρίσκεται μεταξύ της αναπνοής και των κυκλοφορικών δραστηριοτήτων της καρδιάς. Οι ρυθμικές διαδικασίες παρέχουν τη σωματική βάση για την ποιότητα του συναισθήματος της ψυχής, που ελίσσεται πάντα ανάμεσα σε δύο πολικά αντίθετα, όπως τη χαρά και τη θλίψη, τη συμπάθεια και την αντιπάθεια. Η ζωή του συναισθήματος μπορεί να συγκριθεί με μια ονειρική κατάσταση μεταξύ της σκέψης, της εν εγρήγορση συνείδησης και των ωθήσεων της θέλησης που προκύπτουν από το «κοιμισμένο» υποσυνείδητο.
Η αρχή της μεταμόρφωσης που ανακαλύφθηκε από τον Γκαίτε διέπει και τον άνθρωπο, αφού οι δυνάμεις οικοδόμησης της ουσίας από το μεταβολισμό μεταβάλλονται ανοδικά μέσω του ρυθμικού συστήματος στο νεύρο-αισθητηριακό σύστημα και απελευθερώνονται ως δυνάμεις της συνείδησης. Στην αντίθετη κατεύθυνση, οι οργανωτικές δυνάμεις του νευρο-αισθητηριακού συστήματος λειτουργούν μέσω του μεσαίου συστήματος στο μεταβολισμό και τα άκρα, επιφέροντας τη μορφή. Στις ενέργειες θερμότητας και φωτός του μεταβολισμού λειτουργούν και δεσμεύονται επί της ουσίας, ενώ στον νευρο-αισθητηριακό πόλο διατίθενται για τη συνείδηση και την αντίληψη.
Ίσως προκύψει μια θεμελιώδης σχέση μεταξύ της τριπλής δομής των φυτών και της τριπλής δομής του Ανθρώπου, η οποία είναι σημαντική για τη θεραπευτική επιλογή ενός ορισμένου τμήματος των φυτών, όπως τα φύλλα, τα λουλούδια ή τη ρίζα. Οι πολικές διεργασίες λειτουργούν με τέτοιον τρόπο στο φυτό ώστε οι ουσίες διυλίζονται προς τον πόλο του λουλουδιού: τα φυτικά άμυλα διασπώνται σε σάκχαρα και φυτικά οξέα, η γύρη πετά μακριά, το χρώμα και η θερμότητα εκπέμπονται στο περιβάλλον. Η διαλυτική τάση και η τάση μετάδοσης ροής προς τα έξω που συντελεί το λουλούδι αντιστοιχεί στο μεταβολισμό του ανθρώπινου οργανισμού. Στη ρίζα, από την άλλη πλευρά, οι ουσίες συμπυκνώνονται και αποθηκεύονται ενώ ταυτόχρονα απελευθερώνονται ζυμωτικές ουσίες από τις άκρες της ρίζας οι οποίες λειτουργούν εντός της περιβάλλουσας γης. Η ρίζα των φυτών έχει πυκνωτικές, φυσικές τάσεις που σχετίζονται με το νεύρο-αισθητηριακό σύστημα του ανθρώπου. Το μεσαίο σύστημα του φυτού, που σχηματίζει τη μετάβαση, που μεσολαβεί και εναρμονίζει, αντιστοιχεί στο ρυθμικό οργανισμό της αναπνοής και της κυκλοφορίας του αίματος. Το φύλλο του φυτού είναι θεραπευτικά πιο αποτελεσματικό για την αναπνοή και τις κυκλοφορικές διαδικασίες. Η ίδια βασική σχέση υφίσταται μεταξύ των λουλουδιών και του μεταβολικού συστήματος καθώς και μεταξύ της ρίζας και του νευρικού συστήματος.


 
[1]Εμβρυϊκός συνδετικός ιστός, κυτταροβριθής, χωρίς ίνες.

Πηγή: Περιοδικό Ανθρωποσοφική Ιατρική- Τεύχος 01 / Απόδοση: Γ. Κατραμάδος

Κατηγορία Άρθρα

medsektion goetheanum paam ivaa escamp efpam

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Για οποιαδήποτε ερώτηση μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα παρακάτω στοιχεία:

Ε-mail: anthroposophicalm@gmail.com 
Εκδόσεις Etra: 210 9811753