• Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: Rudolf Steiner

Όταν ο άνθρωπος κοιτάζει την περιβάλλουσα Φύση, βλέπει τον ανόργανο κόσμο των ορυκτών, τον κόσμο των ζωντανών φυτών και τον έμψυχο, ευαίσθητο κόσμο των ζώων. Είναι σε θέση να διαφοροποιήσει και να κατανοήσει τη Φύση διότι έχει μέσα του ορυκτές, διαμορφωτικές και ψυχικές δυνάμεις. Όπως περιγράφεται παραπάνω, αυτές οι δυνάμεις μπορούν επίσης να μετατραπούν στη δυνατότητα της ψυχο-πνευματικής εμπειρίας. Ο άνθρωπος φέρει μέσα του τις «δυνάμεις των βασιλείων της Φύσης» και συνεπώς, συνδέεται στενά με τη Φύση. Αλλά ο άνθρωπος κατέχει αυτές τις δυνάμεις μόνο κατά τη διαδικασία του γίγνεσθαι – περιβάλλεται από αυτές και τις ξεπερνά μέσω της δραστηριότητας του Εγώ που είναι αποκλειστικά δική του. Στη φύση, οι διαμορφωτικές δυνάμεις φθάνουν στο σημείο της εξωτερικής εκδήλωσης, η οποία αποτελεί επίσης ένα τέλος: για τον Γκαίτε ο ποιηθείς κόσμος έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Στη γλώσσα του Σέλινγκ θα το αποκαλούσαμε Natura naturata (η εσωτερική και ενοποιός ουσία των πάντων). Οι δυνάμεις της φύσης είναι παρούσες στον άνθρωπο μόνο εν τω γενέσθαι ως ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο ενδεχόμενο που αντιστοιχεί στην εξελισσόμενη του κατάσταση. Ο Σέλινγκ μιλάει για αυτή τη δραστικότητα ως δημιουργική φύση, natura naturans.
Ο άνθρωπος είναι μέρος της Φύσης, αλλά ξεπερνά συνεχώς την τάση της να αναλαμβάνει σταθερές, μονόπλευρες μορφές με το να την αφομοιώνει στην ολότητα του και επομένως με το να γίνεται ο αληθινός του εαυτός. Υπό αυτήν την έννοια, ο Άνθρωπος συνεχίζει να συμμετέχει στην αρχέγονη δημιουργική διαδικασία. Εάν μια διαδικασία της φύσης εκδηλώνεται με έναν μονόπλευρο τρόπο στον άνθρωπο, με το να εμφανίζεται παρόμοια με την εξωτερική φύση και όχι να εναρμονίζεται με την ατομική του ύπαρξη, τότε προκύπτει η ασθένεια.
Σύμφωνα με την ενωτική Γκαιτεανική αντίληψη περί Ανθρώπου και Φύσης, τους φυσικούς νόμους του ορυκτού κόσμου, τις Αρχές του φυτικού βασιλείου και τη φύση των ζώων που δημιουργεί Τύπους, είναι όλες παρούσες και στον ανθρώπινο οργανισμό. Αυτές οι δυνάμεις της φύσης δημιουργούν δικές τους οργανώσεις δυνάμεων μέσα στον άνθρωπο, οι οποίες οριοθετούνται και διαφοροποιούνται από το περιβάλλον. Ο Ρούντολφ Στάινερ τις αποκαλεί «μέλη της ύπαρξης του Ανθρώπου». Το φυσικό σώμα εκδηλώνεται στον κόσμο της ύλης και μπορεί να παρατηρηθεί άμεσα από τις αισθήσεις, ενώ τα υψηλότερα μέλη μπορούν αρχικά να συλληφθούν μόνο από τις επιπτώσεις τους στο φυσικό σώμα. Το φυσικό-υλικό σώμα υπόκειται στους νόμους του ορυκτού, η ζωή ή το «αιθερικό» σώμα στις Αρχές των φυτών, η ευαισθησία ή το «αστρικό» σώμα στον Τύπο του ζώου.
Ο οργανισμός της θερμότητας του Εγώ εκτείνεται πάνω και πέρα από τις εξωτερικές σφαίρες της Φύσης, όπως ο οργανικός κομιστής της Εγώ-οντότητας δηλαδή του ίδιου του ανθρώπου. Σύμφωνα με τη σωματική-πνευματική φύση του, ενοποιεί τις τρεις μονόπλευρες οργανώσεις δυνάμεων. Λειτουργώντας από την μέση, δημιουργεί ισορροπία και οργανωμένη, αμοιβαία αλληλοδιείσδυση μεταξύ του ανώτερου και του κατώτερου ανθρώπου. Η δραστηριότητα του Εγώ οδηγεί πάντα την ανθρώπινη φύση πίσω σε μια οργανωτική αρχή του μεσαίου, το οποίο είναι καθολικά δραστικό και διατηρεί την ανθρώπινη προσωπικότητα.
Η διδασκαλία του Αριστοτέλη αναφορικά με τα τέσσερα στοιχεία, τη φωτιά, τον αέρα, το νερό και τη γη, συνεχίστηκε με τους τέσσερις χυμούς του Ιπποκράτη και με τη χημική παθολογία (Ροκιτάνσκι) κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Κάθε ένα από τα τέσσερα στοιχεία έχει μια ουσιαστική σχέση με ένα από τα τέσσερα μέλη της ύπαρξης του Ανθρώπου. Ο οργανισμός του Εγώ λειτουργεί μέσω της θερμότητας (φωτιά) προς τα κάτω μέσα στο φυσικό σώμα, ο οργανισμός της ευαισθησίας κάνει χρήση του φωτο-αερικού στοιχείου, ο οργανισμός της ζωής είναι ενεργός στο ρευστό-υγρό στοιχείο και ο φυσικός οργανισμός διέπει το ορυκτό-γήινο στοιχείο.

Τι περισσότερο μπορεί να κερδίσει από τη ζωή ένα ανθρώπινο ον,
από το ότι του αποκαλύπτεται η Θεϊκή-Φύση;
Να δει πώς το στερεό μετατρέπεται σε Πνεύμα,
Να δει πώς το δημιουργημένο από το Πνεύμα κρατιέται σταθερό.

Γ. Β. φον Γκαίτε

(Ποιήματα του Γκαίτε, τόμος 1, «Gott und Welt»: Im ernsten Beinhaus... , Εκδοτικός Οίκος Artemis)


 

Πηγή: Heinz Hartmut Vogel - Finding Remedies , spiritual knowledge of man and nature - Volume 1

Κατηγορία Άρθρα

Κλινικές τής Ελβετίας, τής Γερμανίας, τής Ολλανδίας και τής Σουηδίας χορηγούν σε καρκινοπαθείς iscador, εκχύλισμα δηλαδή ευρωπαϊκού ιξού (Viscum album). Υπάρχουν διάφορα είδη mistletoe. Υπάρχει το κινεζικό mistletoe (Loranthes parasiticus), το αμερικανικό mistletoe (viscum flavescens) και το ευρωπαϊκό mistletoe (viscum album).

Πρώτος, που υποστήριξε την αντικαρκινική δράση τού ευρωπαϊκού ιξού ήταν ο αυστριακός φιλόσοφος και ερευνητής βιολογίας Rudolf Steiner, ο οποίος υπήρξε ιδρυτής τής Ανθρωποσοφίας, ενός κινήματος φιλοσοφικού και ιατρικού. Όταν ο Steiner υποστήριζε την αντικαρκινική δράση τού ιξού, δεν είχε τα απαραίτητα τεκμήρια για τη στήριξη της θέσης του. Σήμερα όμως υπάρχουν αποδείξεις.

Το iscador ενδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, διεγείρει τον θύμο αδένα, ενισχύει τα λευκά αιμοσφαίρια και φαγοκύτταρα τού οργανισμού και εμποδίζει τον σχηματισμό όγκων. Επιπλέον, περιέχει βιολογικά ενεργείς πρωτεΐνες, τις λεκτίνες, οι οποίες έχουν ισχυρή αντικαρκινική δράση, όπως έχει αποδειχθεί σε καλλιέργειες ανθρώπινων κυττάρων και σε πειράματα σε ζώα.

Μια μελέτη, που έγινε το 1990 σε καλλιέργειες ανθρώπινων κυττάρων, έδειξε, ότι η λεκτίνη τού ιξού αυξάνει την παραγωγή τού ογκονεκρωτικού παράγοντα άλφα, μιας ορμόνης, που εκκρίνουν τα κύτταρα τού ανοσοποιητικού συστήματος και καταστρέφει τον καρκινικό ιστό. Η λεκτίνη αυτή επίσης ενισχύει την παραγωγή ιντερλευκίνης-1 και ιντερλευκίνης-6, ουσιών, που βελτιώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα. 01 Για να αντιληφθούμε πόσο πολύ ενισχύει το iscador το ανοσοποιητικό μας σύστημα αρκεί να αναφέρουμε, ότι η δράση των διαφόρων κυττάρων τού ανοσοποιητικού μας συστήματος, συμπεριλαμβανομένων των φυσικών φονικών κυττάρων, αυξάνεται σημαντικά σε μόλις 24 ώρες από τη στιγμή, που το λαμβάνουμε. 02

Μελέτες έχουν δείξει, ότι η θεραπεία με iscador συμβάλλει στην αύξηση τής διάρκειας και τής ποιότητας τής ζωής, σταθεροποιεί τον καρκίνο, προκαλεί σμίκρυνση των όγκων και βελτιώνει τη γενικότερη κατάσταση των καρκινοπαθών. 03

Μελέτες, που έχουν δημοσιευθεί στο Journal of Anthroposophic Medicine και στο Anthroposophical Medicine and Therapies for Cancer καταδεικνύουν την αντικαρκινική δράση τού iscador. Ασθενείς με καρκίνο τού αυχένα, οι οποίοι συνδύασαν ακτινοθεραπεία, εγχείρηση και θεραπεία με iscador, είχαν ποσοστό επιβίωσης 83% ύστερα από πέντε χρόνια, ενώ αυτοί, που έκαναν μόνο ακτινοθεραπεία, είχαν ποσοστό επιβίωσης 69%.

Άλλη μελέτη σε καρκινοπαθείς με καρκίνο τού βρόγχου έδειξε, ότι το 75% των ασθενών, που λάμβαναν iscador, παρέμεναν ζωντανοί ύστερα από τέσσερα χρόνια, ενώ από τους καρκινοπαθείς, που δεν λάμβαναν iscador, μόλις το 35% παρέμεναν ζωντανοί. Τα ποσοστά επιβίωσης ασθενών με καρκίνο τού δέρματος, που λάμβαναν iscador, ήταν 80%, ενώ των ασθενών, που δεν λάμβαναν iscador, 65%.

Άλλη μελέτη βρήκε, ότι περισσότεροι ασθενείς με καρκίνο τού μαστού ήταν ζωντανοί μετά από δέκα χρόνια σε σύγκριση με αυτούς, που δεν έλαβαν Iscador. Οι άνθρωποι, που είχαν έναν συνδυασμό εγχείρησης και iscador, είχαν 83% ποσοστό επιβίωσης μετά από πέντε χρόνια σε σύγκριση με 69% για αυτούς, που έλαβαν μόνο ακτινοβολία. Ανάλογες μελέτες έχουν δείξει, ότι το iscador είναι το ίδιο αποτελεσματικό κατά τού καρκίνου των πνευμόνων, τού στομάχου, τού παχέος εντέρου και των ωοθηκών. Επειδή κάποιος μπορεί να εκφράσει την ένσταση, ότι αυτές οι μελέτες έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα της ανθρωποσοφικής κοινότητας, που προπαγανδίζουν υπέρ τού iscador, και κατά συνέπεια τα όσα αναφέρονται σε αυτά ενδέχεται να μην είναι απολύτως αντικειμενικά, αναφέρουμε μια μελέτη για την αντικειμενικότητα τής οποίας κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει. Η μελέτη αυτή διεξήχθη από τον γιατρό Richard Wagner στη Στουτγκάρδη σε 36 ασθενείς με καρκίνο των ωοθηκών.

Από τη μελέτη αυτή αποδείχθηκε, ότι η θεραπεία με iscador μπορεί να φέρει τα ίδια αποτελέσματα με τη χημειοθεραπεία γι’ αυτή τη μορφή καρκίνου με ένα όμως πλεονέκτημα: την καλύτερη ποιότητα ζωής. Ο Dr. Wagner είναι κατηγορηματικός: «Οι ασθενείς, που έκαναν θεραπεία με iscador είχαν καλύτερη ποιότητα ζωής από ό,τι αυτοί, που έκαναν χημειοθεραπεία». Προσθέτει επίσης, ότι οι ασθενείς, που έκαναν μόνο χημειοθεραπεία είχαν ποσοστό επιβίωσης 50% ύστερα από 7 μήνες, ενώ αυτοί, που λάμβαναν iscador μετά από χημειοθεραπεία, είχαν το ίδιο ποσοστό επιβίωσης ύστερα από 14 μήνες.(50)

Ο ιξός δεν πρέπει να λαμβάνεται προληπτικά, όπως άλλα βότανα, αλλά μόνο από καρκινοπαθείς. Ο ιξός συνδυαζόμενος με εγχείρηση παρέχεται είτε προεγχειρητικά (14 ημέρες πριν την επέμβαση) είτε μετεγχειρητικά. Προεγχειρητικά λαμβάνεται, για να μην εξαπλωθεί ο καρκίνος, συνήθης παρενέργεια τής χειρουργικής επέμβασης. Μετεγχειρητικά χορηγείται για μερικά χρόνια, ώστε να μην παρουσιαστεί υποτροπή. Το iscador μπορεί να ληφθεί και από αυτούς, που κάνουν χημειοθεραπεία, διότι μειώνει τις παρενέργειές της.

Το iscador χορηγείται είτε σε ενέσιμη μορφή κοντά στον όγκο είτε στοματικά. Επειδή είναι παρασιτικό φυτό αναμένεται, ότι θα υπάρχει διαφορά μεταξύ των mistletoes, που φύονται σε διαφορετικά δένδρα. Η Ανθρωποσοφική ιατρική χρησιμοποιεί διαφορετικούς τύπους mistletoe βασισμένους στους τύπους τού καρκίνου, τα δένδρα, από τα οποία μαζεύτηκαν και τις μεθόδους παρασκευής, διότι διαφορετικές μορφές iscador παρασκευάζονται με προστιθέμενα ομοιοπαθητικά μέταλλα.

 

Αναφορές:

 

  • Heinerman J., The treatment of cancer with herbs, 1984
  • Hajito T., et al., Increased secretion of tumor necrosis factor a, interleukin 1 and interleukin 6 by human mononuclear cells exposed to B-galactoside-specific lectin from clinically applied mistletoe extract, Cancer Research, 50, 3322-3326, Jun. 1990
  • Hajito T., Lanzrein C., Natural killer and antibody dependent cell – mediated cytotoxicity and large granular lymphocyte frequencies in Viscum album treated breast cancer patients, Oncology, 43, 93-97, 1986
  • Kiene H. (1989). Clinical studies on mistletoe therapy for cancerous diseases, a review by Helmut Kiene. Therapeutikon, 3,347-353
  • Wagner R., Ovarian cancer and mistletoe treatment, Journal of Anthroposophical Medicine, 51-53, 1986

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μάριου Δημόπουλου: «Φυσικές μέθοδοι αντιμετώπισης του καρκίνου». Εκδόσεις Etra

 

Κατηγορία Άρθρα

Το 1917 στο βιβλίο του Αινίγματα της Ψυχής, ο Ρούντολφ Στάινερ διατύπωσε για πρώτη φορά την ιδέα της τριπλής δομής του ανθρώπου, παραθέτοντας ότι ολόκληρος ο άνθρωπος είναι έμψυχος, όχι μόνο τα νεύρα και οι αισθήσεις. Η ψυχή του ανθρώπου ως οντότητα μοιράζεται στις ιδιότητες της σκέψης, του συναισθήματος και της θέλησης, τα οποία έχουν της σωματική τους βάση αντίστοιχα στις διαδικασίες των νεύρων, των ρυθμικών δραστηριοτήτων και του μεταβολισμού. Έτσι μπορούμε να διαφοροποιήσουμε τα τρία επίπεδα του οργανισμού στο ανθρώπινο σώμα:
1. Το νεύρο-αισθητηριακό σύστημα περιλαμβάνει όλα τα όργανα που προκύπτουν από την εκτοδερμική εμβρυϊκή γεννητική στοιβάδα: το νευρικό σύστημα, το δέρμα και τα αισθητήρια όργανα. Το νεύρο-αισθητηριακό σύστημα επικεντρώνεται κυρίως στο κεφάλι, αλλά διαπερνά ολόκληρο το σώμα, π.χ. υπό τη μορφή των περιφερικών και φυτικών νεύρων. Η διαφοροποίηση που περιγράφεται εδώ είναι πιο πολύ λειτουργική παρά τοπογραφική. Στον «ανώτερο άνθρωπο» κυριαρχεί η ιδιαιτερότητα της αρχής των κυττάρων με ταυτόχρονη απονέκρωση, δηλαδή μειωμένο μεταβολισμό. Η ζωή εκφράζεται σε αυτό το σύστημα με την πύκνωση, τη διαφοροποίηση και την εξατομίκευση. Σε ένα αισθητήριο όργανο όπως το μάτι, η δραστηριότητα του οργανισμού μειώνεται τόσο πολύ ώστε δημιουργείται ένα υψηλότερο όργανο με ημιδιαφανή, φωτο-διαθλώμενα μέσα, που εξυπηρετούν στην αντίληψη του εξωτερικού κόσμου. Η διάρκεια ζωής των νεύρων έχει παραλύσει σε τέτοιο βαθμό ώστε τα κύτταρα έχουν ελάχιστα την ικανότητα να διαιρούνται και βρίσκονται στα όρια της αποσύνθεσης. Εντούτοις, οι δυνάμεις της ζωής τους ελευθερώνονται κατ’ αυτόν τον τρόπο για να αποτελέσουν τη βάση της σκέψης και της συνείδησης.
2. Το σύστημα μεταβολισμού άκρων αντιπροσωπεύει ένα πολικό αντίθετο στα νεύρα και τις αισθήσεις. Παραδίνεται στον εξωτερικό κόσμο τόσο στις διατροφικές όσο και στις κινητικές του λειτουργίες. Εδώ ο κόσμος αφομοιώνεται, εσωτερικεύεται και δεν απομακρύνεται από το περιβάλλον όπως η ψυχή, κάτι το οποίο είναι χαρακτηριστικό των νεύρων. Τα όργανα εμπλέκονται ενεργά στη διαμόρφωση και το μετασχηματισμό της ουσίας. Η κυτταρική διαίρεση, η ανάπτυξη και η αναγέννηση εντείνεται, ενώ η αντίληψή υποχωρεί στο παρασκήνιο. Εδώ η ζωή εκφράζεται με έναν γενικό, αδιαφοροποίητο τρόπο, διαλύοντας την ουσία και ευνοώντας τη δυναμική της. Η μεταβολική δραστηριότητα στους μύες δημιουργεί τη δύναμη για την κίνηση των άκρων. Στα πεπτικά όργανα οι ουσίες έχουν περάσει μια επεξεργασία, μέσω της οποίας μπορούμε να διακρίνουμε τρεις φάσεις: τη διάσπαση των ουσιών για την εκχώρηση τους σε ξένες δυνάμεις ζωής, την απορρόφηση ή τις εποικοδομητικές διεργασίες του ενδιάμεσου μεταβολισμού και την απέκκριση.
Ο μεταβολισμός λαμβάνει πράγματι χώρα πριν από την απορρόφηση της μεταμορφωμένης θρεπτικής ροής στο εξατομικευμένο αίμα. Τα τελευταία απομεινάρια ξένων ουσιών εξαντλούνται στις μεταβολικές διαδικασίες του υγρού του συνδετικού ιστού, ή για να το θέσουμε διαφορετικά «κάτω» από τα όρια του αίματος. Αυτές οι διαδικασίες είναι στενά συνδεδεμένες με τις ανοσολογικές λειτουργίες του λεμφικού συστήματος. Η ικανότητα δημιουργίας νέας ζωής εντείνεται στα αναπαραγωγικά όργανα. Είμαστε εδώ για να ασχοληθούμε με τον «κατώτερο» άνθρωπο. Τα μεταβολικά όργανα και οι δραστηριότητες της ουσίας τους προέρχονται από τον ενδοδερμικό ιστό. Η ζωή τους διατηρείται κάτω από το κατώφλι της συνείδησης. Η Ιδέα που ασχολείται με την εν εγρήγορση συνείδηση στον «ανώτερο» άνθρωπο, βουτάει προς τα κάτω και επανεμφανίζεται στην ενεργητικότητα και στις ωθήσεις της θέλησης που βασίζονται στις μεταβολικές διαδικασίες.
3. Η περαιτέρω ανάπτυξη της αρχής του Γκαίτε αναφορικά με την πολικότητα και την εντατικοποίηση της ανθρωποσοφικής εικόνας του Ανθρώπου, οδηγεί σε μια αντίληψη του μέσου ρυθμικού συστήματος, το οποίο συνθέτει και μεταβάλλει τους αντίθετους πόλους του νεύρο-αισθητηριακού συστήματος και του μεταβολικού συστήματος, επιφέροντας μια διαταγμένη, υψηλότερη ενότητα ενώ οδηγεί τον έναν πόλο προς τον άλλον. Από το διαμεσολαβητικό κέντρο έρχονται οι δυνάμεις της ανανέωσης, της θεραπείας και της ολοκλήρωσης. Το μεσαίο σύστημα του μεσοβλάστη, το οποίο παραμένει αδιαφοροποίητο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής, σχηματίζει το μεσέγχυμα 
και τη μεσεγχυματική μήτρα που διασυνδέει όλα τα όργανα. Από τον μεσοβλάστη προκύπτουν τα αιμοφόρα αγγεία που ενώνουν τα ρυθμικά όργανα, τους πνεύμονες και την καρδιά. Οι πνεύμονες παρέχουν μια ώθηση ανάπαυλας στην αναπνοή, προσανατολίζοντας την στον «ανώτερο» νευρο-αισθητηριακό πόλο, ενώ η ώθηση του ρέοντος αίματος σχετίζεται με τον «κατώτερο» άνθρωπο, τον πόλο της ουσίας. Η σχέση των πνευμόνων με το ρέων αίμα εκφράζεται στην αναλογία της συχνότητας αναπνοής με τη συχνότητα παλμού, 1:4 σε ένα υγιές άτομο. Το κέντρο δύναμης του μεσαίου συστήματος βρίσκεται μεταξύ της αναπνοής και των κυκλοφορικών δραστηριοτήτων της καρδιάς. Οι ρυθμικές διαδικασίες παρέχουν τη σωματική βάση για την ποιότητα του συναισθήματος της ψυχής, που ελίσσεται πάντα ανάμεσα σε δύο πολικά αντίθετα, όπως τη χαρά και τη θλίψη, τη συμπάθεια και την αντιπάθεια. Η ζωή του συναισθήματος μπορεί να συγκριθεί με μια ονειρική κατάσταση μεταξύ της σκέψης, της εν εγρήγορση συνείδησης και των ωθήσεων της θέλησης που προκύπτουν από το «κοιμισμένο» υποσυνείδητο.
Η αρχή της μεταμόρφωσης που ανακαλύφθηκε από τον Γκαίτε διέπει και τον άνθρωπο, αφού οι δυνάμεις οικοδόμησης της ουσίας από το μεταβολισμό μεταβάλλονται ανοδικά μέσω του ρυθμικού συστήματος στο νεύρο-αισθητηριακό σύστημα και απελευθερώνονται ως δυνάμεις της συνείδησης. Στην αντίθετη κατεύθυνση, οι οργανωτικές δυνάμεις του νευρο-αισθητηριακού συστήματος λειτουργούν μέσω του μεσαίου συστήματος στο μεταβολισμό και τα άκρα, επιφέροντας τη μορφή. Στις ενέργειες θερμότητας και φωτός του μεταβολισμού λειτουργούν και δεσμεύονται επί της ουσίας, ενώ στον νευρο-αισθητηριακό πόλο διατίθενται για τη συνείδηση και την αντίληψη.
Ίσως προκύψει μια θεμελιώδης σχέση μεταξύ της τριπλής δομής των φυτών και της τριπλής δομής του Ανθρώπου, η οποία είναι σημαντική για τη θεραπευτική επιλογή ενός ορισμένου τμήματος των φυτών, όπως τα φύλλα, τα λουλούδια ή τη ρίζα. Οι πολικές διεργασίες λειτουργούν με τέτοιον τρόπο στο φυτό ώστε οι ουσίες διυλίζονται προς τον πόλο του λουλουδιού: τα φυτικά άμυλα διασπώνται σε σάκχαρα και φυτικά οξέα, η γύρη πετά μακριά, το χρώμα και η θερμότητα εκπέμπονται στο περιβάλλον. Η διαλυτική τάση και η τάση μετάδοσης ροής προς τα έξω που συντελεί το λουλούδι αντιστοιχεί στο μεταβολισμό του ανθρώπινου οργανισμού. Στη ρίζα, από την άλλη πλευρά, οι ουσίες συμπυκνώνονται και αποθηκεύονται ενώ ταυτόχρονα απελευθερώνονται ζυμωτικές ουσίες από τις άκρες της ρίζας οι οποίες λειτουργούν εντός της περιβάλλουσας γης. Η ρίζα των φυτών έχει πυκνωτικές, φυσικές τάσεις που σχετίζονται με το νεύρο-αισθητηριακό σύστημα του ανθρώπου. Το μεσαίο σύστημα του φυτού, που σχηματίζει τη μετάβαση, που μεσολαβεί και εναρμονίζει, αντιστοιχεί στο ρυθμικό οργανισμό της αναπνοής και της κυκλοφορίας του αίματος. Το φύλλο του φυτού είναι θεραπευτικά πιο αποτελεσματικό για την αναπνοή και τις κυκλοφορικές διαδικασίες. Η ίδια βασική σχέση υφίσταται μεταξύ των λουλουδιών και του μεταβολικού συστήματος καθώς και μεταξύ της ρίζας και του νευρικού συστήματος.


 
[1]Εμβρυϊκός συνδετικός ιστός, κυτταροβριθής, χωρίς ίνες.

Πηγή: Περιοδικό Ανθρωποσοφική Ιατρική- Τεύχος 01 / Απόδοση: Γ. Κατραμάδος

Κατηγορία Άρθρα

medsektion goetheanum paam ivaa escamp efpam

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Για οποιαδήποτε ερώτηση μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα παρακάτω στοιχεία:

Ε-mail: anthroposophicalm@gmail.com 
Εκδόσεις Etra: 210 9811753